Rauf ciddiləşdi: −Kinayə ilə danışmağa ehtiyac yoxdur. – nəsə fikirləşdi. – Dediniz, silahı var idi? −Əlbəttə vardı. Həmişə  də dolu idi. İndi izah edin, necə ola bilər ki, içəri gələn yad adamdan qorunmasın? Çünki, cangüdənyaralananda mütləq səs olmalı idi. Heç nə eləməsə  də,  ən azı  qışqırardı. −Hm, bunu düşündüyünüzdən də çox şeylə izah etmək olar. Bəlkə heç mərhum hadisənin  şokundan özünə  gələ bilməyib? Və ya heç nə eşitməyib? İlqar Raufu mənalı-mənalı süzdü: −Mən dedim axı, Elçini məndən yaxşı tanıyan yoxdur. O çox cəsarətli, özünü itirməyən, vəziyyətdən çıxmağı bacaran adam idi. Rauf fikrə getdi: −Zəhmət olmasa suallarımı cavablandırın. Amma nə  qədər düzgün olsa, o qədər yaxşıdır. İlqar inamsız və könülsüz halda razılaşdı: −Cavablandıraram. Amma mənə sizi başqa cür təsvir etmişdilər. Siz heç nədən şübhələnmirsiz heç. Rauf bayaqdan əlində oynatdığı  qələmi üstündə əcaib cızıqlar çəkdiyi vərəqin üstünə qoydu. Başını qaldırdı: −İlqar bəy, haqqımda nə deyiblər, bilmirəm. Amma bu hər şeydən  şübhələnməyə  səbəb vermir.   Əksinə, yersiz  şübhələr insanı yanlış yola salar.  Əsas odur ki, hər  şeyi məntiqlə düşünüb, məntiqlə  qərar çıxarasan. Nəysə,  əvvəla deyin, nə biznesi ilə məşğulsunuz? Bir də bu biznesdə əsas simalar kimdir?İlqar barmaqlarını çırtlatdı: −Bizdə avtomobillərin satışıdır  əsasən. Mənəm, rəhmətlik Elçin idi, böyük yeznəm Kamran Əliyevdi, bir də kiçik yeznəm Mirəhməd Babayev. Mən özüm Almaniyada yaşayıram. Avtomobilləri aldığımız firma ilə müqavilə bağlayırıq, mən maşınları Azərbaycana yola salıram. Onlar da buradakı biznesi idarə edirlər. Rauf alnını ovuşdurdu: −Sizcə, yeznələriniz necə insandır? İlqar sərt baxışlarını onun üzünə dikdi: −Onlar əla yola gedirdilər. Özü də Elçini öldürmək üçün onların heç bir səbəbi yoxdur. Heç nəyə  də ehtiyacları yoxdur. Elçinin xətrini hamımız çox istəyirdik. Rəhmətliyin heç kəslə işi yox idi. Sakit adam idi. Düzgün adam idi. Onun kimiləri barmaqla sayılır indiki zamanda. Elə bil keçmişin köhnə kişilərindən