bilmirəm e… Qız: Adım Elina.
Oğlan: Hmm çox qəşəng adın var. Bəs
niyə gizlədirdin ki? Qız: Gizlətmirdim e.
Sadəcə nə bilim....Deməmişdim. Bunada
öz səbəblərim var. Özüdə az deyil. Virtualda insanı tez tanımaq olmur.
Oğlan: hə onu düz deyirsən.Elə həyatda
da insanlar çox maskalanırlar. Amma
gec yada tez hər kəs öz maskalarını
itirir. Qız: hə canım.Maskalar sifətlər
insanlar. Oğlan: Qulaq as. Mənə şəklini göndərə
bilərsən? Sən mənə çox maraqlı
gəlirsən. Sadəcə səni görmək istəyirəm.
Qız: Hmm yaxşı bilmirəm niyə. Amma
mən sənə inanıram.ok qəbul elə. Fayl
qəbul olundu. Bəxtiyar faylı açdı və şəkilə klik etdi. Şəkil açıldı və budur...
Onun 1 neçə müddətdir sevdiyi o
qonşu qızının şəkli idi. O heyrət içində
donub qalmışdı. Heçnə edə bilmirdi. Nə
danışa nə yaza. Nəsə etməyə çalışmırdı
da. O sadəcə indicə öyrəndiyi həqiqətdən şoka düşmüşdü.
Qız: hmm Bəxtiyar?Sən ordasan?
Bəxtiyar isə hələ şokdan yeni-yeni
özünə gəlmişdi. O gözlərini şəkildən
ayıra bilmirdi. Sarı qəhvəyi saçlar yaşıl
parıldayan gözlər nazik dodaqlar enli kirpiklər.
Bəxtiyar: Hə burdayam. Nədənsə yalan
danışdı. Bəxtiyar: Çayı üstümə
dağıtmışdım.köynəyimi dəyişirdim.Sən
sən çox gözəlsən.
Qız: e…yaxşı yalan demə.nəyim gözeldir?indi sən göndər öz şəklini.
Bəxtiyar susdu. Biraz fikirləşdi. Düzdür,
o qonşusu Bəxtiyara heç fikir
verməmişdi. Amma əgər görübsə
tanıyırsa üzdən Bəxtiyar nədənsə
çəkindi və yenə də yalan dedi. Bəxtiyar: Mənim kompyüterim format
olub e... ona göre şəkillərim silinib.
Başqa vaxtı söz verirəm göndərərəm.
Qız: hmm... ok. Bəxtiyar nə vaxt olsa
göndərərsən. Bilirsən? Mən sənin
şəklini görməmişəm amma sənə çox bağlanmışam... Mənim həyatda heç
kimim yoxdur. Ona görədə burdakılarla
yaxınam. Amma axır vaxtlar ancaq
sənsən. Nədənsə səni çox istəməyə
başlamışam. Bəxtiyar: hmm bilmirəm nə
deyim zaman Elina. Mən sənə indi heç bir söz deyə bilmərəm. Çünki indi başım
ağrayır. Qız: Yaxşı, Bəxtiyar mən çıxım
gedim yatım. Sağol, canım. Bəxtiyar:
Sağol,