tərk etdin hamı kimi. Mən isə sənə
inanmışdım. Özümdən çox inanmışdım.
Səndə bu cəmiyyət tək əclaf çıxdın. Əclaf... nəisə daha səni narahat
etməyəcəm. Bu gündən sonra daha heç
kimi narahat etməyəcəm. Nə də kimsə
məni. Mən daha bezmişəm. ƏLVİDA... Gecə saat 04:50... 16 mərtəbəli binanın
damı güclü külək. Dizlərini qucaqlayıb
damın ən kənarında oturmuş Elina...
göz yaşlarında boğulan yam-yaşıl firuzə
tək gözlər. Elina indi kimsəsiz
uçurumun kənarındadır ki indi bircə addım və o artiıq bu həyatla vidalaşa
bilər. Sonsuz dərəcədə nifrət bəslədiyi
bu həyat. İnsanları dövlətləri
hökumətləri təbiətləri vəhşi insanlar
həm də çox vəhşi. Onunsa
düşüncələrində indi ən son Bəxtiyarın nifrəti dolaşır. Elina ayağa durdu, addım
atmaq istəyirdi. Amma birdən sağda
oturan bir oğlan gördü. O da nədənsə
ağlayırdı. Elina ömrü boyu bir oğlanın
belə ağladığını görməmişdi. O özünü
öldürmək istəyirdi. Amma Elinaya maraq və insanlıq hissi güc gəldi. O
oğlana yaxınlaşdı. Qız: ey..niyə
ağlayırsan? Oğlan: Mənim dostum
ölüb… Qız: Bəs necə olub? Nə olub ona?
Oğlan: O intihar elədi 3 gün əvvəl.
Özünü bax burdan mən dayandığım yerdən atdı. Mən isə ona kömək edə
bilmədim. İstədim çox istədim
qoymayım bunu eləməyə. Amma çata
bilmədim. O quş tək sanki qanad vurub
uçmaq istəyirdi. Elina: Bəs axı niyə? Niyə
intihar? Elinanın təəccübdən gözləri iriləmişdi. O dəhşət içində idi. Oğlan: O
bir qızı sevirdi. O qız da bu binadan idi.
15-ci mərtəbədə qalırdı və o qızla
təsadüfən internetdə tanış olmuşdu.
Sadəcə sonda anladı ki o qız heç vaxt
onun olmayacaq. Bəxtiyar özünü öldürdü. 3 gün qabaq. Bax elə həmin
bu yerdən. Mənəsə son sözləri...onu
qoru. Sevdiyi qızın yaşaması onun son
arzusu idi. Mənsə o qızı heç tanımıram
da. Dostumun son arzusunu da yerinə
yetirə bilməyəcəm. O bu sevginin mümkünsüz olduğunu bilirdi və ona
gorə də getdi. Əlvida belə demədən. O
sevdiyinin xoşbəxt olmasını yaşamasını
istəyirdi. Başa düşürsən? Əlvida belə
demədən. Nəyə görə? Təkcə o