4-cü gün. Həqiqət ağrısı.
Qız: Salam canım. Bəxtiyar: Salam xoş
gəldin necəsən?
Qız: Sağol yaxşıyamş Sən necəsən?
Oğlan: Mən əla.
Qız: Nə əcəb əla? Bəxtiyar nə deyəcəyini fikirləşdi… axı əsl həqiqəti ona açıb
deyə bilməzdi. Deyə bilməzdi ki 1 ildi
realda sevdiyi qız virtualda ona bu
qədər yaxındır. Yenə də yalan dedi.
Oğlan: Nə bilim daha başım ağrımır.
Həm də ki daha sən varsan. Qız: Nə mən? Harda mən varam?
Oğlan: Hələ dəqiq aydınlaşdırmamışam.
Amma hələ ki ən azından mənimlə bax
virtualdasan. Mən buna çox sevinirəm.
Qız: Hmm çox sağol. 13 dəqiqəlik süküt.
Oğlan: Niyə susursan Elina? Qız: Nə bilim. Bezmişəm. Oğlan: Nədən?
Kimdən? Danış görüm nə olub axı? Qız:
Hər kəsdən hər şeydən insanlardan
bütün cəmiyyətdən. İnsanlar elə
laqeydləşiblər ki bir-birlərinə. Elə
vəhşiləşiblər ki çöl heyvanları onların yanında heç nədir. O gün metroda 1
nəfər gördüm. 4 nəfər birləşib döyürdü
onu dib tərəfdə. Amma heç birisi
kömək etmədi hamısı vəhşidir...
İnsanlardan bezmişəm. Hamısı
yalançıdır. Bezmişəm. Hər gün 1 yerdə müharibə başlayır. Hər gün minlərlə
körpə öldürülür. Nə vaxt olacaq bütün
dünyada sülh? Nə vaxt bitəcək
qırğınlar müharibələr qətllər yalanlar
aldatmalar? Oğlan: Bilmirəm Elina.
Amma heçnə əbədi deyil. Hər şeyin 1 sonu var və dözmək lazımdır. Mübarizə
aparmaq lazımdır. Qız: Hə...mübarizə.
Onsuz da ondan başqa nə verirlər ki
bizə. Yaxşı mən gedim yatım.
Yorğunam. Gecən xeyrə....
Oğlan: Xeyrə qarşı. Şirin yuxular bidənəm. 5ci gun.... Narahatliq
Qız: Salam. Burdasan? uff hardasan e...
Sən yoxsan bura elə darıxdırıcıdır ki.
Sənə elə bağlandım ki bu 4 gündə.
Deyəsən gəlməyəcəksən. Yaxşı mən
çıxdım. Öpürəm səni sağol. 6-cı gün. Tənhalıq. Qız: Salam. Nə olub
axı sənə? Heç olmasa arada girəndə
cavab yazda. Bəxtiyar sən yaxşısan?
Heç olmasa yaz ki yaxşıyam. Narahat
oluram axı..uf... nəisə. Getdim sağol. 7-ci gün. Üsyan. Qız: Salam bircə demə
ki yoxsan burda... ey mən darıxıram
axı... Aydındır səndə belə etdin... Sən də
məni