(Meqale hecmce genish olsada, çox
maraqlidir.Sonadek oxuyaq.) Mömin bəndə qəbirə daxil olan zaman
qəbiri ona deyər:
- "Mərhəba! Xoş gəlmisən. Allaha and
olsun ki, mən səni sevdim. Mənim
üzərimdəki torpaqda yol getdiyin
vaxtdan, indi ki, qarnımdasan, səni daha çox sevdim”. O kəslər ki, bu dünyada ancaq pul və
sərvəti düşünürlər, uzun arzular qurur
və xəyallarında saraylar tikirlər,
bilməlidir ki, belə bir düçüncə onların
xeyrinə deyildir. Bir gün elə bir zaman
gəlib çatacaqdır ki, bu şirin xəyalları həsrətə çevriləcəkdir. Onun yerində
peşmançılıqdan başqa bir şey
qalmayacaqdır. Bu cür insanların
həyatda ən böyük çətinlikləri odur ki,
onlar ölümü unudublar. Heç bir zaman
onun haqqında düşünmürlər.... İmam Əli (ə) buyurur: "Allaha and olsun
ki, əgər deyirəmsə ki, oyun deyil, ciddi
və həqiqətdir, yalan deyildir. Bu,
ölümdən başqa bir şey deyildir ki, sur
çalanın dəvəti ilə hamı sürətlə öləcəkdir.
Həqiqətən keçmişdəkiləri gördün ki, sərvət toplamış və yoxsulluqdan və
çarəsizlikdən dəhşətə gəlirdilər. Uzun
arzular fikirləşirdilər. Ölümü uzaq
bilirdilər. Gördün ölüm necə başlarına
endi? Onları vətənlərindən uzaqlaşdırdı.
Təhlükəsiz evindən köçürtdü. Taxta tabutda əyləşmiş və insanlar onu əlbəəl
aparırlar. Onların toplanmış mal-dövləti
pərakəndə olar və varislərinə qalar.
Qadınları başqaları ilə evlənər. Nə
həsənələrinə bir şey əlavə edə bilər və
nə günahından tövbə edə bilər”. İmam Əlinin (ə) bu nurani kəlamları
insanları qəflətdən oyadan əsaya
bənzəyir. Bu qəflətdə olan insanlar əgər
öz dəyərli vaxtlarının bir hissəsini
ölümü xatırlamağa sərf etsələr,
asanlıqla başa düşürələr ki, onların rəftarı yersiz rəftar olmuşdur. Hər bir
insan kimi, onlar da bir gün ölümün acı
şərbətini dadacaqlar. Özləri üçün
qurduqları təmtəraqlı dünya ilə
vidalaşmağa məcbur olacaqlar. Elə bu
zaman öz mallarına həsrətlə baxar və ondan bir zərrə belə qəbirə gətirə
bilməzlər. O, elə vaxt özünə gələr ki, bu qədər
sərvətdən ancaq bir parça kəfən