nəsibi
olmuşdur. Onun özü də bir müddətdən
sonra çürüyüb gedəcəkdir. İnsanınn
özündən də bir qədər zaman
keçdikdən sonra sümük parçasından başqa bir şey qalmayacaqdır. Ona görə bu, ölümdür ki, insanı
sərvətindən, uzun arzularından ayırar.
İnsan ölən zaman bu dünyada olanlarla
bağı tamamilə qırılır. Ancaq onu qeyd
etmək lazımdır ki, bəzi istisnalar
mövcuddur. Bu həmin insanın əməl və rəftarlardır. Bu ikisi hər yerdə insanın
həmdəmi və rəfiqi olmuşdur. Heç bir
zaman ondan ayrı olmamışdır. İmam Sadiq (ə) buyurur: "Elə bir qəbir
yoxdur ki, gündə üç dəfə deməsin:
"Mən torpaqdan olan evəm. Mən bəla
və çürümək eviyəm”. O zaman ki,
mömin bəndə qəbirə daxil olar, qəbirin
torpağı onu salamlayıb, xoş gəlmisən deyər. Bu zaman görər ki, qəbiri
genişlənər və qarşısına bir qapı çıxar. O,
behiştdəki yerini bu qapıdan görər. Bu
qapıdan elə bir kişi gələr ki, göz ondan
gözəlini görməmişdir. O, həmin kişiyə
deyər: - "Ey Allah bəndəsi! Mən heç bir zaman
sənin kimi gözəlini görməmişəm. Sən
kimsən?”
O kişi deyər:
-"Mən sənin malik olduğun yaxşı fikir
və rəyinəm. Sənin layiqli işlərinəm ki, dünyada yerinə yetirmisən”. Sonra onun ruhu alınar və behiştdəki
münasib yerinə qoyular.
Sonra ona deyilər:
-"Yat və rahat ol ki, gözün aydın olsun,
şadsan”.
Ondan sonra daima ona behiştdən meh əsər və o qiyamət çatana qədər onun
xoş iyini hiss edər. Ancaq kafirin cəsədini qəbirə qoyan
zaman qəbirin torpağı ona deyər:
- "Nə xoş gəlmisən və nə də yerinə
gəlmisən. Allaha and olsun ki, mənim
üzərimdə yol getdiyin zaman səni
düşmən bilirdim. İndiki mənim qarnımdasan, sənə qarşı düşmənçiliyim
daha çoxdur. Tezliklə düşmənçiliyimin
nişanəsini görəcəksən. Bu zaman qəbir onu sıxar və cəsədini
külə çevirər. Onu əvvəl olduğu torpağa
qaytarar. Cəhənnəmdən qapı üzünə
açılar. O, cəhənnəmdəki yerini görər.
Sonra həmin qapıdan çirkin bir kişi
girər. O, həmin kişiyə deyər: -"Ey Allah bəndəsi! Sən kimsən?”.
O kişi cavabında deyər:
- "Mən sənin dünyada gördüyün