sən çox xeyirxahsan. Dəlisov deyilsən. Bir az tez coşursan, amma bir atımlıq barıtın var.  Əsas odur ki, kinli deyilsən. Ağlağan olmağına qalanda hələ  sənin yadların yanında gözündə yaş görməmişəm. Hər adam bacarmaz. Sənin çox möhkəm iradən var. Hərdən fikirləşirəm, sənin kimi ola bilsəydim... 
−Nədir, yoxsa filosof olmaq istəyirsən? Çalışma, yerimi verən deyiləm. 
−Yaxşı, heç istəyən də yox idi. Eqoist! 
−Bu da biri. – güldü. 
−Zarafat eləyirəm. Ay qız, yadımdaykən, yazıq dovğa sənə neyləyib? 
−Hələ ki heç nə. Olan yeyəndə olur. 
−İnan, ömrümdə rast gəldiyim birinci adamsan ki, dovğa yemirsən. Həqiqi, niyə? 
−Nə niyə? 
−Deyirəm, dovğadan niyə xoşun gəlmir? 
−Sənin sarı rəngdən niyə xoşun gəlmir? 
−Nə bilim, gəlmir də. 
−Elə mənim də ona görə. 
Söhbət başlarını elə qatdı ki, mağazaya nə vaxt çatdıqlarını hiss etmədilər. İçəri elə gözəl rəngarənglik idi ki, adam heç çıxmaq istəmirdi. Təbii güllər o qədər şux və canlı görünürdü ki, süni güllərdən çətinliklə seçilirdi. Maya dərindən nəfəs aldı:  
−Nə qədər qəşəng, bahalı ətirlər olsa da, yenə bu təbiətin yaratdığının  ətrinə tay ola bilməz! Sən canın, gör nə gözəl  ətir saçırlar? Bax, kefi ordakılar yox, buranın satıcıları görür. 
Əfsanə küncə yığılmış qızılgülləri göstərdi: 
–Bəlkə onlardan alaq? 
–Sən istəyirsənsə, al! 
–Bəs sən almırsan? 
Maya süni güllərin yanına qoyulmuş açıq mavi gülləri göstərdi: 
–Mən ondan alacam. Neçəyə olur olsun. Lap bir dənə  də olsa. 
Əfsanə onun göstərdiyi tərəfə baxdı: 
–Ay qız, onlar sünidir. 
–Yox, süni deyil. Hələ belə gül görməmişdim heç vaxt. Görəsən adı  nədir? Ay Allahım, necə  də qeyri-adidir. Lap adamı sehirləyir. 
Əfsanə çiyinlərini çəkdi: 
–Özün bil, mən qızılgül alacam. 
Cavab əvəzinə Maya satıcıya yaxınlaşdı: 
−Bax, o açıq mavi güllər neçəyədir? 
Satıcı gülə tərəf baxıb, dedi: 
−Hamısının qiyməti qoyulduğu səbətlərin üstündə var. 
Maya çox da böyük olmayan səbətə yaxınlaşdı. Qiymətə baxdı. Bir az da irəli əyildi, yox, səhv etmirdi. Doğrudan