ki, səhvimi düzəldə bildim, bir daha təbriklər! 
Qızlar ikisi də donub qalmışdılar. Maya heç bilmədi niyə kövrəldi. Çox qəribə qız idi. Bir yandan bayaqdan həsrətlə baxdığı gülün, indi əllərində olmasına həm inanmır, həm də sevinirdi. Bir tərəfdən də Raufun qarşısında özünü borclu, necə deyərlər məğlub kimi hiss edirdi. Əfsanə heyrətlə Mayanı süzdü: 
−Budur müəllimin? 
Amma Maya onu eşitmədi. Piştaxtaya yaxınlaşan Raufun ardınca tələsdi: 
−Müəllim, bu nədir? 
Rauf diqqətlə onun əlindəkinə baxdı: 
−Bizim tərəflərdə buna gül deyirlər.  
Amma Maya zarafatla ötüşmək istəmədi: 
−Bizdə də gül deyirlər... Bunu niyə aldınız? 
Rauf ciddiləşdi: 
−Maya, hədiyyə verəndən soruşmazlar ki, bunu niyə aldın?! 
−Bilirəm, amma çox baha... 
−Bu sözdən acığım gəlir. – Rauf üz-gözünü turşutdu. 
Yenə dili dinc durmadı. Qisas almaq istədi: 
−Siz də məni pusurdunuz... 
Rauf işarənin nəyə vurulduğunu o dəqiqə anladı və  təbəssümünü gizləməyə çalışdı. Bu inadcıl və özünə hörmət qoyan qızı yenə diqqətlə süzdü. Artıq Maya onda hörmət doğururdu. Deməli, hələ  təzə tanış olduğu gənc müəllimdən belə diqqət  gözləmir. Onu müəllim məsafəsindən yaxına buraxmır. Çünki çox çaşdı. Eyni zamanda, belə bahalı  hədiyyəyə görə narahat oldu. Hələ sözünə bax. Deməli, səhərki iradım yaman təsir edib bu qürurlu qızcığaza.  İndi də fürsət tapan kimi, məndən qisas almaq istəyir. Çox maraqlı qızdır... 
−Maya, buna pusmaq yox, şahid olmaq deyirlər. Sadəcə  təsadüfən şahid oldum. 
Maya nəsə demək istədi. Amma susdu. Sonra birdən gülü ona uzatdı: 
−Bağışlayın, götürə bilmərəm. 
Rauf sərtləşdi: 
−Buna isə ən böyük hörmətsizlik deyirlər... Gözləmirdim. 
Maya pərtliyini gizlətməyə çalışdı: 
−Yaxşı müəllim, çox sağ olun. Unutmaram... 
−Unutqanlıq pis şeydir. 
Söhbəti dəyişmək istədi: 
−Sizdən burada nə əcəb? – gizli bir qısqanclıqla  əlindəki gülə işarə etdi. - Nişanlınıza alırsınız? – səsi qəribə alındı. Rauf  bunu anında duydusa da bildirmədi: 
−Anama alıram! – buketi götürüb döndü. - Sağ