ğ olun! – qapıdan çıxdı. 
Maya yerində dayanıb, bir əlindəki gülə, bir də qapıya baxdı. Geri dönəndə bayaqkı satıcı qadının qəribə bir maraqla ona baxdığını gördü...Yol boyu Əfsanə dayanmaq istəmirdi: 
−Maya, təsəvvür eləyirsən necə şoka düşmüşdüm? Çox yaraşıqlı müəllimin var. 
−Bəsdir, sən Allah! 
−Sənin gözün tutulub. Görmədin, mənə buket bağlayan qız necə baxırdı ona?! 
−Baxsın da... 
Əfsanə sınayıcı nəzərlərlə onu süzdü: 
−Yəni doğrudan sənə təsir eləmir? 
   Maya əsəbiləşdi: 
−Nə  təsir etməlidir axı? Nəyimdir mənim? Nişanlımdı, sevgilimdi? Mənə nə dəxli qalıb? 
Əfsanə güldü: 
−Əsəbləşmə! Təsir eləməsəydi əsəbləşməzdin... Nəysə, amma çox yaraşırsınız. Doğrudan deyirəm. İkiniz də inadcıl. Amma o səndən də inadcıl çıxdı... 
−Yadıma salma. 
−Çox romantik idi. 
−Ay qız, bəsdir. 
−Özünüzdən xəbəriniz yox idi. 
−Əfsanə, ayıbdır. 
−Nədir ayıb? Sevməyin nəyi ayıbdır? 
−O müəllimdir. Mən də şagird. Başqa heç nə ola bilməz. Kim kimə gül verirsə, deməli sevgili olur? Onda Cavanşir müəllimin bütün qadın müəllimələrə gül paylamasına nə ad qoyaq? 
Əfsanə razılaşmadı: 
−O hamıya vermişdi. 
−Nə olsun, Rauf müəllim də ikimizə verdi. 
−Amma fərqli... - Əfsanə mənalı dedi. 
Maya təəssüflə dostuna baxdı: 
−Yəni sən, hələ də başa düşmədin? 
−Nəyi? 
−O gülü mənə yox, anama alıb. Mənim başım gülə elə qarışmışdı, heç müəllimi görməmişəm. Sən də ki tanımırdın. O da düz yanımda olub, hər  şeyi də  eşidib. Satıcı ilə olan bütün söhbəti. Əgər mənə gül almaq fikri olsaydı, başqa cür edərdi. Sadəcə  məyus olduğumu görüb, gülü alıb. Fikirləşib ki, tək mənə versə pis alınar. Sənə də qızılgül alıb. Amma mənə aldığı gül anama alınıb. O bilir ki, mən gülü anama aparacam. Mənə almaq istəsəydi ikisini alardı. 
Əfsanə fikirləşdi: 
−Hə, uyğun gəlir. 
Maya dərindən nəfəs aldı: 
−Nəysə... Ananı, bacını adımdan təbrik elə. Sənin də bayramın mübarək. Onsuz da sabah gələcəm sizə. 
Əfsanə gəldikləri yola baxdı: 
−Maşallah, nə tez çatdıq. Başımız qarışıb. Oldu, sən də