nəyə inanıramsa, nəyi deyirəmsə olacaq, doğrudan da olur. Əfsanə istehzayla: −Bəlkə seyidsən? – güldü. Maya ciddiləşdi: −Əstagfurüllah! Ciddi deyirəm. −Onda çoxlu-çoxlu de ki, Əfsanə ali məktəbə qəbul olacaq. −Ona sən özün inanmalısan. Hərənin dünyada öz missiyası var. Bunun da ardınca özümüz getməliyik, gedəcəyimiz yola özümüz inanmalıyıq. Başqalarını inandırmazdan əvvəl... Əfsanə güldü: −Vallah, Eldar dayı sənə yaxşı ad qoyub. Filosof... −Burda filosofluq nə var ki? Əfsanə etiraz etdi: −Var da! Bax gör ətrafında yaşıdlarımızdan hansı sənin kimi fikirlər yürüdür, nə bilim, belə qəribə prinsiplərlə yaşayır? Mən hələ səndən başqasına rast gəlməmişəm. Maya gülümsədi: −Sağ ol, vallah! Filosofların həyat tərzi haqqında  ətraflı məlumata görə! – barmaqlarını bir-bir qatlamağa başladı. - Deməli, filosof mənim kimi qəribə prinsiplərlə yaşayanlara deyilir?! Mənim kimi fikirləşənlərə deyilir?! Onda belə çıxır ki, filosoflar hörümçəkdən qorxurlar, qaranlığı sevmirlər, dovğadan, borşdan,  şorbadan, qoyun ətindən acıqları  gəlir. Səhərlər 11-ə kimi yataqdan qalxmırlar. Tərs, deyingən, ağlağan, emossional, çılğın, dəlisov, əsəbi... −Dayan, dayan! - Əfsanə güldü. −Hə, deyirsən filosoflar belə olur? – güldü. −Belə niyə ki? −Axı mən beləyəm... Gülüşdülər. Əfsanə rəfiqəsinin qoluna girdi: −Maya, sən yaxşı  qızsan. Doğrudan deyirəm. Saydıqlarının da deyingən, dəlisov,  əsəbi, ağlağan olmağını  çıxmaq  şərtilə, hamısı ilə razıyam! −Niyə? – təəccübləndi. - Elə deyiləm ki? −Yox, Maya! Dostumsan, üzünə demirəm. Amma sən çox xeyirxahsan. Dəlisov deyilsən. Bir az tez coşursan, amma bir atımlıq barıtın var.  Əsas odur ki, kinli deyilsən. Ağlağan olmağına qalanda hələ  sənin yadların yanında gözündə yaş görməmişəm. Hər adam bacarmaz. Sənin çox möhkəm iradən var. Hərdən fikirləşirəm, sənin kimi ola bilsəydim... −Nədir, yoxsa filosof olmaq istəyirsən? Çalışma, yerimi verən deyiləm. −Yaxşı, heç istəyən də yox idi. Eqoist! −Bu da biri. – güldü. −Zarafat eləyirəm. Ay qız, yadımdaykən, yazıq