onun göstərdiyi tərəfə baxmadan, ciddiliklə dilləndi: −Güllərin adisi olmur! Hamısı özü-özlüyündə qeyri-adidir. Bir az kinayə ilə qadını süzdü, - adamların da adisi olmur, xanım! Mən belə cahillərlə razılaşmıram! – deyib,  Əfsanənin yanına döndü. Böyük mağazada Əfsanə güllərini artıq bağlatdırırdı: −Nolub, Maya? −Heç... Bundan bir dayanacaq o tərəfə də gül mağazası var. Ora da baxarıq. Əfsanə təəccübləndi: −Burda gül qəhətdir?  - sonra nəyisə xatırladı. - Noldu, almadın o gülü? −Ala bilmədim. - məyus halda dilləndi. – Yaman bahadır, elə bir qiymət qoyublar... −Yaxşı da, elə bahadır ki? −Hə... −Eybi yox, birini al. −Elə birinin qiymətini deyirəm hələ. – məbləği dedi. Əfsanə əsəbləşdi: −Pah, bir gül nədir ki, o qiymətə satırlar? Kimdir ki onu alan?Maya mənalı gülümsədi: −Alan tapılır, əzizim... Bu vaxt arxalarından səs eşitdilər: −Bayramınız mübarək! İkisi də eyni vaxtda təəccüblə döndülər. Əfsanə qarşısındakını tanımadısa da, Maya görən kimi daha çox təəccübləndi və qızardı: “Bu hardan gəldi?!” −Salam müəllim, təşəkkür edirik. −Xoşdur. - Rauf ciddiliklə gülümsədi. Maya Raufu dostuna təqdim etdi: −Fizikadan hazırlıq müəllimim Rauf müəllimdir. Ardınca Əfsanəni təqdim etdi: −Bu da ən yaxın rəfiqəm Əfsanədir. Rauf başını tərpətdi: −Şad oldum. - əlindəki qızılgülü Əfsanəyə, açıq mavi gülü isə Mayaya verdi... – Maya, bu gün sizi təbrik etməyi unutmuşdum, təsadüf elə  gətirdi ki, səhvimi düzəldə bildim, bir daha təbriklər! Qızlar ikisi də donub qalmışdılar. Maya heç bilmədi niyə kövrəldi. Çox qəribə qız idi. Bir yandan bayaqdan həsrətlə baxdığı gülün, indi əllərində olmasına həm inanmır, həm də sevinirdi. Bir tərəfdən də Raufun qarşısında özünü borclu, necə deyərlər məğlub kimi hiss edirdi. Əfsanə heyrətlə Mayanı süzdü: −Budur müəllimin? Amma Maya onu eşitmədi. Piştaxtaya yaxınlaşan Raufun ardınca tələsdi: −Müəllim, bu nədir? Rauf diqqətlə onun əlindəkinə baxdı: −Bizim tərəflərdə buna gül deyirlər.  Amma Maya zarafatla ötüşmək istəmədi: −Bizdə də gül deyirlər... Bunu