Doğrudan deyirəm. İkiniz də inadcıl. Amma o səndən də inadcıl çıxdı... −Yadıma salma. −Çox romantik idi. −Ay qız, bəsdir. −Özünüzdən xəbəriniz yox idi. −Əfsanə, ayıbdır. −Nədir ayıb? Sevməyin nəyi ayıbdır? −O müəllimdir. Mən də şagird. Başqa heç nə ola bilməz. Kim kimə gül verirsə, deməli sevgili olur? Onda Cavanşir müəllimin bütün qadın müəllimələrə gül paylamasına nə ad qoyaq? Əfsanə razılaşmadı: −O hamıya vermişdi. −Nə olsun, Rauf müəllim də ikimizə verdi. −Amma fərqli... - Əfsanə mənalı dedi. Maya təəssüflə dostuna baxdı: −Yəni sən, hələ də başa düşmədin? −Nəyi? −O gülü mənə yox, anama alıb. Mənim başım gülə elə qarışmışdı, heç müəllimi görməmişəm. Sən də ki tanımırdın. O da düz yanımda olub, hər  şeyi də  eşidib. Satıcı ilə olan bütün söhbəti. Əgər mənə gül almaq fikri olsaydı, başqa cür edərdi. Sadəcə  məyus olduğumu görüb, gülü alıb. Fikirləşib ki, tək mənə versə pis alınar. Sənə də qızılgül alıb. Amma mənə aldığı gül anama alınıb. O bilir ki, mən gülü anama aparacam. Mənə almaq istəsəydi ikisini alardı. Əfsanə fikirləşdi: −Hə, uyğun gəlir. Maya dərindən nəfəs aldı: −Nəysə... Ananı, bacını adımdan təbrik elə. Sənin də bayramın mübarək. Onsuz da sabah gələcəm sizə. Əfsanə gəldikləri yola baxdı: −Maşallah, nə tez çatdıq. Başımız qarışıb. Oldu, sən də İradə xalanı təbrik elə. Bax, gözləyəcəm ha! −Hələlik!  * * *“Prado” markalı böyük qara avtomobil hündür, naxışlı bir darvazanın qarşısında dayandı. Avtomobilin siqnalı heç səslənməmiş, darvaza taybatay açıldı. Bura geniş bağ evi idi. Həyətində dupduru suyu olan zövqlə tikilmiş hovuz, müxtəlif dekorativ və meyvə  ağacları, istirahət üçün yarımaçıq quraqlıq var idi. Göz oxşayan dizaynla ucaldılmış kürsülü, ikimərtəbəli evin qarşısında elə gözəl gül bağçası salınmışdı ki, içəri girən hər kəsi ilk öncə o cəlb edirdi. Eyni güllərdən balkona da düzülmüşdü. Hasarın küncündə isə böyük və geniş qəfəsdə ayı var idi. Ümumiyyətlə, ev sahibinin təbiəti sevdiyini ilk baxışdan anlamaq olardı. Ağaclar, hovuzdakı qazlar,