ı buladı: 
−Ehh... Kim kimədir indi... Eybi yox, hələlik  şagirdik, pulumuz nəyə çatır, onu alarıq.  İnşALLAH  işləyəndə maaşımızla yaxşı bir şey alarıq. 
Əfsanə güldü: 
−Elə asan dedin ki. İnstituta qəbul olduq, oxuyub qurtardıq, qaldı işləyib pul qazanmağımız. 
Maya onu başdan ayağa süzüb ,yarızarafat: 
−Qız, sənin belini inamsızlıq qıracaq – dedi, - bilmirəm düzdü, ya yox?!... Ümumiyyətlə, mövhumatçı deyiləm. Amma həmişə nəyə inanıramsa, nəyi deyirəmsə olacaq, doğrudan da olur. 
Əfsanə istehzayla: 
−Bəlkə seyidsən? – güldü. 
Maya ciddiləşdi: 
−Əstagfurüllah! Ciddi deyirəm. 
−Onda çoxlu-çoxlu de ki, Əfsanə ali məktəbə qəbul olacaq. 
−Ona sən özün inanmalısan. Hərənin dünyada öz missiyası var. Bunun da ardınca özümüz getməliyik, gedəcəyimiz yola özümüz inanmalıyıq. Başqalarını inandırmazdan əvvəl... 
Əfsanə güldü: 
−Vallah, Eldar dayı sənə yaxşı ad qoyub. Filosof... 
−Burda filosofluq nə var ki? 
Əfsanə etiraz etdi: 
−Var da! Bax gör ətrafında yaşıdlarımızdan hansı sənin kimi fikirlər yürüdür, nə bilim, belə qəribə prinsiplərlə yaşayır? Mən hələ səndən başqasına rast gəlməmişəm. 
Maya gülümsədi: 
−Sağ ol, vallah! Filosofların həyat tərzi haqqında  ətraflı məlumata görə! – barmaqlarını bir-bir qatlamağa başladı. - Deməli, filosof mənim kimi qəribə prinsiplərlə yaşayanlara deyilir?! Mənim kimi fikirləşənlərə deyilir?! Onda belə çıxır ki, filosoflar hörümçəkdən qorxurlar, qaranlığı sevmirlər, dovğadan, borşdan,  şorbadan, qoyun ətindən acıqları  gəlir. Səhərlər 11-ə kimi yataqdan qalxmırlar. Tərs, deyingən, ağlağan, emossional, çılğın, dəlisov, əsəbi... 
−Dayan, dayan! - Əfsanə güldü. 
−Hə, deyirsən filosoflar belə olur? – güldü. 
−Belə niyə ki? 
−Axı mən beləyəm... 
Gülüşdülər. Əfsanə rəfiqəsinin qoluna girdi: 
−Maya, sən yaxşı  qızsan. Doğrudan deyirəm. Saydıqlarının da deyingən, dəlisov,  əsəbi, ağlağan olmağını  çıxmaq  şərtilə, hamısı ilə razıyam! 
−Niyə? – təəccübləndi. - Elə deyiləm ki? 
−Yox, Maya! Dostumsan, üzünə demirəm. Amma