belə şagirdlərdən... – kənarda sakitcə dayanmış 20 yaşlı oğlanı göstərdi: −Elşən kimi. Arxaya dönəndə hiss etdi ki, kimsə azacıq aralı qalmış qapıdan onlara göz qoyur. Bu Maya idi... Rauf zalın künc hissəsinə yerləşdirilmiş  yığcam stola yaxınlaşdı. Üstünə qoyulmuş sudan stəkana süzdü. Gözucu lap azacıq aralanmış qapıya nəzər saldı. Heç nə görünməsə  də, bildi ki Maya hələ də onlara baxır. Stəkanı stolun üstünə qoyub, geri döndü: −Siz davam edin! – otağa tərəf getdi. * * * O çox sürətli oxuyurdu. Hələ də kimisə inandıra bilmirdi ki, orta qalınlıqda hər hansı kitabı bircə günə oxuyub başa vurur. Özü də başqa işləri, dərsləri təxirə salmadan. Hətta bir dəfə qardaşı ilə  mərcləşmişdi də. Onun belə sürətli oxuduğuna inanmayan Nicat bacısının bir günə oxuduğu kitabı əlinə alıb, ordan-burdan suallar vermişdi.  İndiki kimi yadındadır,  ən sevimli yazıçıarından birinin əsəri idi. O qədər bəyənmişdi ki, o  əsəri. Hətta həmin kitabdakı ən çox bəyəndiyi qaraqabaq, təmkinli, təmiz ürəkli və sadə  xəfiyyə obrazının portretini yaratmışdı. Hansı ki, yaxın vaxtda təşkil olunacaq rəsm sərgisində həmin portret də nümayiş olunacaqdı... Yenə  də adəti üzrə müəlliminin verdiyi tapşırığı sürətli, amma diqqətlə oxudu. Otağa təkrar göz gəzdirib, qapını bir azacıq araladı. Oradan böyük zal çətinliklə görünsə  də, baş verənləri görürdü. Müəlliminə heyrətlə baxırdı. “Tələbələri ona necə  də hörmət edirlər, deməli o qədər də pis adam deyil. Amma yazıq oğlanı yerə  nə  bərk çırpdı. Mən olsaydım səsküyüm aləmi tutmuşdu. Heç səsi də  çıxmadı. Ya da özünü sındırmadı. Bu oğlanlar qəribə  məxluqlardır. Canın ağrıdı, azacıq da olsa səsini çıxar, yüngülləş  də... Amma müəllim də yamandır. Belə bacarıqlıdırsa, yəqin özünə yaman arxayındır. Kaş mən də bilərdim o fəndlərdən.”  Müəllimin gəldiyini görüb cəld yerinə qayıtdı.Raufun diqqətli nəzərləri altında özünü itirdisə  də, biruzə verməməyə çalışdı. −Çox sürətli oxuyursunuz. – Rauf kresloya əyləşdi. Maya təəccübləndi: −Bəli. Hardan bilirsiniz? Rauf