f ona tərəf baxmadan, noutbuku işə saldı: −Hətta bizi pusmağa da vaxtınız çatdı.Həmin an Mayanın pərtliyini təsvir etmək mümkün deyildi. Utandığından nə edəcəyini bilmədi. Axı pis məqsədlə etməmişdi bunu. Sadəcə çox maraqlı  gəlmişdi. Heç vaxt belə canlı məşq səhnəsi görməmişdi. Pis niyyəti yox idi axı. Amma indi müəllimi onu pis başa düşəcəkdi. Nə pis oldu. Axı niyə yaxınlaşdı o qapıya. −Müəllim, mən elə-belə... Pis niyyətim yox idi. Maraqlı gəldi, ona görə, – utandığından pörtlənmiş üzünü gizləməyə çalışdı - fəndlərinizə baxırdım. Rauf onu maraqla süzdü.Utananda nə qəşəng görünürdü bu qız. Doğrudan qəşəng qız idi. Amma onun Aytacına heç kəs tay ola bilməzdi. Onun Aytacı... – kinayəli gülümsədi – yox, hansısa bankir oğlunun Aytacıdır artıq. Onun Aytacı qəlbində qaldı, əbədi xəyallarında dəfn olundu. Bu başqa, yad biridir... −Müəllim, inanın... −Narahat olmayın, faciə baş verməyib. Diqqətlə oxudunuz? Maya qızarıb, allanmış üzünün istiliyini əlində hiss etdi: −Bəli... −Onda, başladıq! * * * Evə çox qanıqara gəldi. Evdəkilərə hiss etdirməmək üçün tələsik salamlaşıb, otağına keçdi. İradə xanım qızının ardınca gəlib, qapını açdı: −Yorulmusan? Paltarını tez dəyiş, gəl nahar elə. −İstəmirəm. −Niyə? Dərs oxuyursan, ac qarına dərs girər başına? −İndi istəmirəm, birazdan. İradə xanım qızının qəşəng gözlərinə baxdı: −Hazırlıq necə keçdi? −Normal... −Nəsə öyrədə bilir axır? −Hə ana, öyrədir. Çıx, paltarımı dəyişim. İradə xanım gülümsədi: −Yaxşı, dəyiş. – çıxıb, qapını örtdü.Maya tənbəl-tənbəl dolabını açıb, gündəliyi götürdü. Yazıstolunun arxasına keçdi: 7 mart, 2011  “Salam, əziz gündəliyim. Bu günüm pis başlamamışdı. Məktəbə getdim, sabahkı bayram münasibətilə qadın müəllimlərimizə hədiyyələrimizi payladıq. Eləcə  də sinif oğlanlarımız pul yığıb qızlar üçün hədiyyə almışdılar. Mənim payıma qəşəng bir oyuncaq it düşdü. Sinif yoldaşlarımın hamısının xətrini olduqca çox istəyirəm. Oğlanlarımız da bizimlə mehriban, hörmətlə davranırlar. Hədiyyəni dolabımın üstünə qoydum.