Həmişə baxanda onları xatırlayacam. Hə, nəysə, birinci dərsdən icazə alıb, evə  gəldim. Sonra da  fizikadan ilk hazırlığıma getdim. Hazırlıq nə hazırlıq... Elə  pərt olmuşam ki, hələ  də yadımdan çıxmır. Axı müəllimim həm də idman müəllimidir. Mən onun otağında olanda, o da zalda məşq keçirdi. Tapşırığı oxudum, sonra da maraqlı gəldi,qapının arasından zala baxdım... Axı döyüş filmlərini də xoşlayıram. Hər şeylə maraqlanmağım da başıma bəladır lap. Sən demə bu müəllim mənim baxdığımı görübmüş. Üstəlik üzümə vurdu gördüyünü. Hələ bir sonra da deyir ki, “Narahat olmayın, faciə deyil.” Adama deyərlər, faciə deyildisə, niyə məni pərt edirdin? O qədər acıqlıyam ki. Bu müəllimdən heç xoşum gəlmir, heç! Bircə hazırlığı başa vursaydım...” Durub paltarını  dəyişmək istəyirdi ki, əl telefonunun melodiyası səsləndi. Zəng vuran Əfsanə idi: −Salam, ay qız. −Salam. – kefsiz halda dilləndi. −Hardasan, gəlmisən evə? Maya corablarını çıxardı: −Hə, evdəyəm. Əfsanə tələsik yekunlaşdırdı: −Hə, tez get telefonun yanına, evə zəng vururam. Kontur azdı. Maya ağır addımlarla dəhlizə  çıxdı. Qonaq otağı ilə yataq otağının kəsişməsində  dəhlizə qoyulmuş telefon aparatına yaxınlaşdı. Eyni vaxtda telefon zəng çaldı: −Hə, Əfsanə. −İncimə, kontur yox idi. Qulaq as, hazırsan? Maya təəccübləndi: −Nəyə? Əfsanə hövsələdən çıxdı: −Bilmirəm axır vaxtlar sənə nə olub? Qocalırsan deyəsən... Hədiyyə almağa getməyəcəkdik?!  Maya vaysındı: −Vay, vay! Gör necə yadımdan çıxıb. Başım dolub elə bil. −Sənə nə olub? Yaxşısan? −Boş ver, yolda danışaram. Sən çıx, mən də bu dəqiqə çıxıram. −Yaxşı, tez gəl. −Hələlik. Cəld otağa qayıdıb, corablarını geyindi. Yüngül bir çanta götürüb, pulunu, telefonunu,  əl dəsmalını ona yerləşdirdi. Mətbəxdə əyləşib televizora baxan anasının yanına qaçdı: −Ana, Əfsanə ilə təcili bir yerə gedirik. İradə xanım döndü: −Nə təcili? Xeyirdi? Maya əyilib onun üzündən öpdü: −Hə, xeyirdi, xeyirdi. Mən qaçdım. İradə xanım onu rahat buraxdı. Hara getdiklərini başa düşmüşdü... −Tez