baxdım. Sən demə o da görüb baxdığımı. Əfsanə güldü: −Tərgitmədin də  hər  şeylə maraqlanmağı. Heç xeyirli xasiyyət deyil.     Maya əlini yellədi: −Ehh... Nəysə. −Elə buna görə pozulub kefin? Nə var ki burda, başa düşmədim heç nə. −Yox.  İçəri qayıdanda üzümə vurdu gördüyünü. Sonra da deyir, narahat olma, faciə deyil.Təsəvvür elə bir.     Əfsanə fikirləşdi: −Bəlkə elə eləyib ki, bir də təkrarlamayasan? - əlavə etdi. Maya başını buladı: −Başqa cür eləyərdi. Nə bilim, axır heç yadımdan çıxmır. Əfsanə birdən döndü: −Dayan, həm də idman müəllimidir dedin? −Hə... −Onda cavan qalar yəqin. Maya gülümsədi: −Elə cavandır da. −Doğurdan? Nə yaşda olar ki? −Məncə 26-27. Əfsanə təəccübləndi: −Yaxşı da. Hardan tapmısınız onu? Maya çiyinlərini çəkdi: −Nə bilim, Müzəffər dayı məsləhət görüb atama. Əfsanə öz-özünə danışdı: −Gənc şagird və gənc müəllim. İndi bildim səni niyə cırnadır. Maya tərs-tərs baxdı: −Boş-boş danışma! O müəllimdir, mən  şagird. Özü də  sən deyən adamlardan deyil. Çox ciddi, qaraqabaq biridir. Həm də kobud, özündənrazı! Əfsanə güldü: −Yaxşı, yaxşı. Sən lap barıtsan ki. – Birdən arxaya baxıb, tez döndü. - Maya... −Nolub? −Gəlirlər... −Kim? – soruşdusa da, özü arxaya boylandı. Tez də döndü: −Axmaqlar! Bunu görən oğlanlar ürəkləndilər. Qızların onları gözlədiklərini zənn edib, onlara çatmağa çalışdılar. Maya və Əfsanə artıq binaların arasındakı yola dönmüşdülər. Burada gəliş-gediş daha az idi.  Maya narahat oldu: −Ay Allah! Bunlar hardan gəlib çıxdılar? Bu vaxt düz arxada səs eşitdilər: −Görəsən bu gözəllər hara gedirlər? Əfsanə hirslənib ağzını açmaq istədi, amma Maya onun əlini bərk-bərk sıxdı. Onların dinmədiyini görən digər oğlan əl çəkmədi: −Mən yanmaz idim ey yar, Nazın məni yandırdı.... Maya ciddi səslə geri dönmədən dilləndi: −İndi səni elə yandıracam, oduna qohum-əqrəban isinəcək. Oğlan daha da cürətlənib, onun qolundan tutdu: −Təki məni sən yandır. Maya qıpqırmızı pörtdü, bir anlıq özünü itirdi. Əfsanə  də qorxaq nəzərlərlə özlərindən böyük və