ə boy-buxunlu oğlanları süzdü. Birdən Maya diqqətlə  oğlanın ayaqlarına baxdı. Oğlan da eyni istiqamətdə baxanda, gözlənilmədən dizi ilə onun qarnına möhkəm zərbə vurdu. Bu elə ani baş verdi ki, digər oğlan da özünü itirdi. Bundan istifadə edən Maya, üstü dəmir qayışlı çantanı oğlanın başına çırpdı. Amma buna ehtiyac yox idi. Onsuz da oğlan qarnını tutub, aşağı çökmüşdü. Təşvişə düşmüş yoldaşı oğlanın qoluna girib onu uzaqlaşdırmağa çalışdı: −Dəlidir ki, bu. Vəhşi pişiyə oxşayır. Oğlan zarıyıb ayağa qalxdı: −Qalsın qulluğunda! Onların uzaqlaşmasına nəzarət edib, arxaya çevrilən Maya həyəcandan əsirdi: −Axmaqlar,  ədəbsizlər! Bizə düşmən heç nə eləyə bilməz. Nə eləyir bunlar eləyir. Mən başa düşə bilmirəm. Yəni, bunların anasına, bacısına qarşı belə eləyəndə xoşlarına gəlir? Əfsanə də qorxmuşdu. Amma həm də gülmək tutmuşdu: −Afərin sənə vallah! Sənin yerinə mən qorxdum. Birdən qayıdıb səni vurardı. −Buna cəsarəti çatmazdı. −Niyə? −Ona görə ki, üz verməmişik. Əfsanə pərəstişlə dostuna baxdı: −Sən canın, hardan ağlına gəldi bu? Maya güldü: −Bu günkü hazırlıq  əhvalatının yeganə xeyri... Müəllim məşqdə uşaqları öyrədəndə gördüm. Ardı