bəxti gətirib.
− Mərhumun silahı var idi? – Rauf gözlənilmədən soruşdu.
Mirəhməd duruxdu və bu ani davranış Raufun gözündən qaçmadı.
− Hə var idi, Makarov tipli tapança. Ofisdə özündə olur, qalan vaxt Əfqanda. - azacıq düşündü - Amma, çox vaxt heç özü ilə götürmürdü.
− Hardan bilirsiniz?
Mirəhməd hövsələdən çıxdı:
− Necə yəni? Səncə mən maraqlanmamışam? Əfqandan azı yüz dəfə soruşmuşam. Nədir, dünənin uşağısan, gəlib burda aranı qatırsan?! - başını bulayıb əlini dizinə vurdu. - Sən ölməyəsən, bilmirəm adam puldan ötrü daha nə oyundan çıxarmış. Atası sağ olsaydı, hələ ondan da şübhələnərdin.
Rauf ciddi və təmkinlə əmr etdi:
− Danışığınıza diqqət edin!
Mirəhməd onu diqqətlə süzüb, özünü yığışdırdı:
− Bəs sən gəlib yaralı yerimizi qazıyırsan, hələ bir diqqət də istəyirsən. Qardaşım, dostum, əzizim ölüb, məni şübhəli adam kimi istintaqa çəkirsən. Niyə əsəbləşməməliyəm?
Rauf gülümsədi. Həm də ürəkdən gələn bir kinayə ilə:
− Çox təəccüblənirəm, çox... Bura gələndən sonuncu danışdığım adam sizsiniz. Amma hamı eyni sualı verir. "Mən onu niyə öldürməliydim?" Heç mən kiməsə dedim ki, onu sən öldürmüsən? Mən öz işimi görürəm. Ortaq məxrəcə gəlmək üçün hamınızla danışmalıyam, ətraflı məlumatlanmalıyam. Məgər şahid qismində dindirilənlərin hamısını məhkəmədə qatil adlandırırlar?!
Mirəhməd səsinə mülayim ton verdi:
− Rauf, gəl sən incimə. Hamımız bu hadisənin şokundan hələ də özümüzə gələ bilməmişik. Ona görə sinirlənirik, tez coşuruq, - əlini kresloya dayaq edib, qalxdı– başqa sualın yoxdursa, mənim işim var.
Rauf gülümsədi:
− Əslində sualım çoxdur, lap çox... Gedin! – deyib əlində qaraladığı vərəqə nə isə anlaşılmaz şəkil çəkdi. Daha çox silah şəklinə bənzəyirdi...
Mirəhməd qapıdan çıxanda, qapı ilə divarın arasında dayanıb geri baxdı:
− Amma, məndən sənə məsləhət! Qatil tapılıb. Özünü nahaq yoracaqsan...
Rauf başını döndərmədən ucadan dedi:
− Məsləhətinizə görə təşəkkür.
Binadan çıxanda telefonu işə saldı. Nə qədər cavabsız zəng gəlmişdi. Aytac