bir qədər yığılmış paltarda lap birtəhər olmuşdu. Keyfiyyətli paltar buraxılır ki?! Çoxu bir dəfə yuyulan kimi yığılıb, formasını itirir. Bəzisi də əksinə, ipləri boşalıb sallaqlaşır.

Rauf özünü nəzərə çapdırmamaq üçün dəridən-qabıqdan çıxan Mayanı görüb, ciddi halda əl tutuşdu:
− Belə diqqətsizliyə yol verməyin! İlk gündən dəftərinizi dərsdə unutmusunuz. – Rauf bunu elə dedi ki, heç kəs gün ərzində Mayanın onu axtardığını hiss etmədi. Maya pərt halda gözlərini kənara dikdi:
− Axırıncı dəfə olar.
Eldar İradə xanıma tərəf döndü:
− Rauf müəllimdir, fizika hazırlığını keçən. - ardınca qonağını qarşıya ötürdü – Keçin, evimizə xoş gəlmisiniz. – gülümsündü.
− Yox, sağ olun! Maya, yaxın gəl. Elə burda bir-iki tapşırıq da əlavə edəcəm dəftərə.
Eldar incik səslə dəftər-qələmi ondan aldı:
− Rauf müəllim, hələ evimə gələn heç kəs qapımda durmayıb. Mən onu hörmətsizlik sayıram. Xahiş edirəm, keçin içəri.
Bu sözlərin qarşısında başqa nəsə demək doğurdan da hörmətsizlik olardı. Rauf ev sahibinin qarşısına düşüb sadə, lakin səliqəsi ilə könül oxşayan evin qonaq otağına keçdi.

Eldar Rauf və Nicatla hansısa mövzunu müzakirə edirdi. Hərdən Eldar ürəkdən gülür, Rauf təmkinlə gülümsəyir, Nicat da özünü qarşısındakı rəğbət doğuran oğlana bənzədərək, təmkinlə gülmək istəyirdi. Bunu hiss edən Raufa hər şeydən çox məzəli görünən də elə bu idi. Çünki, Nicat şən oğlan idi və özünü ciddi tutumağa çalışsa da, üz cizgiləri, gülər və oynaq gözləri sözünə baxmırdı. Maya süfrəyə çay gətirəndə əvvəlcə otağına keçib paltarını dəyişdi. Otağından dəhlizə çıxan kimi, tez də fikrini dəyişdi. “Birdən səhv başa düşülərəm. Bu qız özünü niyə bəzəyir?! Ehh...” Qayıdıb yenə donunu geyindi. Rauf dəftəri qarşısına çəkdi:
− Maya, yazdıqlarıma diqqətlə bax! Dörd tapşırıq yazıram. İndi həll üsulunu da deyəcəm. Amma yoxlayanda necə həll etdiyini izah edəcəksən.
− Bəli. – qız onun qələm tutan əlinə baxdı. Maya qəfil başını qaldıranda, anasının diqqətlə onlara baxdığını gördü və qızardı. Yaranmış