. Yoğun və irəli uzanmış boynu, əyri və qəribə qaşları, daim aralı qalan sallaq çənəsi olan oğlan cəsarət edib dilləndi:
− Orda adam çox idi, əgər nəsə eləmək istəsəydik, həm köməyə gələrdilər, həm də səs yayılardı.
Mirəhməd nifrətlə dişlərini qıcayıb, bu küt təəssüratı yaradan oğlana sarı yeridi.
− Mirəhməd dayan! – böyük bacanağın hökmlü səsi onu saxladı.
     Kamran Əliyev onlara tərəf baxmadan, qarşısındakı çox bahalı şahmat qutusunu bağladı:
− Siz çıxın! – otaqdakılara əmr etdi.Mirəhmədin hirsi hələ də soyumamışdı. Keçib             Kamranla üzüzə əyləşdi:
− Vaxtı öldürür bunlar, görürsən də. Gör necə adamlarla işləyirik. Ona görə işimiz qoca qatır kimi ləngər vurur.
     Kamran elə bil onu eşitmirdi:
− Görəsən İlqar bizdən şübhələndiyi üçün bunu çağırıb, yoxsa doğrudan da qatilin Cəlal olduğuna hələ də inanmır? Məni narahat eləyən budur.
     Mirəhməd təəccübləndi:
− Hardan şübhələnəcək ki?
     Kamran mızıldandı:
− İşlərimiz o cür yaxşı gedirdi. Bu ziyanxor da peyda olmağa vaxt tapdı. Onu elə aradan götürmək lazımdır ki, başqa problem yaranmasın. – azacıq düşünüb əlavə etdi. - Bu gədələr də düz deyir, orda adam olanda maska ilə də girsələr, yenə ağ olar.
Əvvəla, onlar da idmançılardır. Həm də istər-istəməz çölə  xəbər çıxacaq.
     Mirəhməd karıxdı:
− Off, bezdim lap.
− Nə tez? – Kamran kinayəli güldü.
− Tapşıracam ki, pusqu qursunlar. Tək olan kimi yaxalasınlar.
     Kamran fikirli-fikirli başını buladı:
− Bunu lap götürdük aradan, bəs sonra?
− Nə sonra?
− Nolsun, başqası gələcək. İlqar həbsdə olanın qatil olduğuna inanmır. O gün dedim ki, belə fırıldaqçı zabitlər, xəfiyyələr, Şerlok Holmslar hələ çox sağmaq istəyəcəklər pulunu. Özünü də boş-boş şeylərlə yolundan azdıracaqlar. Hərəsi əlinə bir zərrəbin
alıb, düşəcək dal-divara ki, iz axtarıram, iş görürəm. Dedi, qardaş, nəsə ürəyim rahat deyil. Bu işi axıracan aparacam. Deyir, maddi kömək lazım olsa, elə bilin borc verirsiniz.
     Mirəhməd əsəbləşdi:
− Tərs oğlu tərs!
     Kamran