u tələ, və ya sınaq deyil.
     Oğlan yenə ağıllı gözlərini qıyıb, acı-acı güldü:
− Biz heç vaxt oynamırıq!
      Rauf özünü düşünürmüş kimi göstərdi. Çox gözəl bilirdi ki, indi onların üstündəki səsyazan qurğu bütün söhbətlərini yazıb və bu yazı tezliklə İlqarın əlində olacaq. Kim bilir, bəlkə elə birbaşa qulaq asırlar. Nəsə etmək lazımdır. Yenə otağında
gizlənən Mayanı xatırladı.
− Yaxşı, mən razı. Amma şərt pozulsa mən də sakit durmayacam.
      Xoşagəlməz qonaqlar ayağa qalxdılar.
− Biz də səni nəzarətdən qoymayacağıq. – artıq arxayınlaşmış, özlərini daha sərbəst aparırdılar. Raufa da elə bu lazım idi.
     Onların arasında qapıya tərəf addımlayan Rauf ani hərəkətlə geri döndü:
− Yaxşı!...
     Dirsəyi ilə sol tərəfdə dayanmış oğlanın sinəsindən elə gülcü və gözlənilməz zərbə vurdu ki, oğlan dayana bilməyib geriyə aşdı. Eyni vaxtda ona yumruq atan o birisinin biləyini çarpazlaşmış qolları arasında möhkəm sıxdı, qırılmış sümüyün səsi
eşidildi. Geri dönərkən sinəsindən dəyən təpik zərbəsindən qapıya dəydi. Başını qaldıranda zərbəsindən məmnun qalan ilangöz oğlanın kinayəli üzünü gördü:
− Bilirdim ki, sənə inanmaq olmaz. Hiss eləmişdim.
      Rauf öz-özünə pıçıldadı:
− Maya! Onu tapacaqlar. – Geri baxanda ona tuşlanmış tapançanı gördü. Bircə saniyə geciksəydi, bu onun sonuncu səhvi olacaqdı. Lakin əvəzində ilangöz oğlan bağırıb, diz üstə düşdü. Rauf gecikmədən silahını çıxarıb, yaralı oğlanın tapança tutan
əlinə atəş açdı. Eyni vaxtda bayaq onu nişan alan oğlanın əlini qolunun arasında daha bərk sıxdı. Yalnız sinirinə "dərman" xırçıltı səsini eşitdikdən sonra onu buraxdı.
Adam öldürməyə nifrət edirdi. Amma düşmənlərini də şil-küt eləməsə əl çəkmirdi. Əsasən də qollarını. İlangöz sağ çiynindən axan qanı saxlamağa çalışaraq söydü:
− Sənin başına elə oyun açacam ki, vayına ağlayan olmayacaq.
      Rauf ona tərəf baxmadan, təmkinlə tanış bir nömrəni yığdı:
− İş yerimə basqın olub. Onları zərərsizləşdirmişəm. Bəli. Sizi təcili gözləyirəm.