İstehza ilə yerdə zarıyanlara baxdı:
− İndi polis gələcək. Sizi özüm də sorğu-sual edərdim. Amma buna nə vaxtım var, nə həvəsim. Onlar sizi yaxşı danışdırarlar.
      Yerdə uzanıb zarıyanların üzərindən adlayaraq, kabinetinə keçib qapını bağladı. Onlardan götürdüyü iki dənə silahı stolun siyirməsinə atdı.Maya hələ də donub qalmışdı. Rəngi ağarmış halda, soyuqqanlılıqla əlini silən Raufu süzdü:
− Nə baş verib?
      Rauf onu sanki indi gördü. Nəyisə düşünməyi çox ani çəkdi, cəld dönüb qıza yaxınlaşdı:
− Maya, sakit ol, özünü ələ al! Özünə gəl, qorxulu heç nə yoxdur! Sənin ürəkkeçmən var? Nə oldu sənə? – qəfil iki barmağı ilə qızın boynunun hansısa damarını sıxdı.
      Maya onun qollarına aşdı...Vəssalam.  O ayılanda xatırlayacaq ki, sadəcə bərk qorxmuşdu və huşunu itirdi.Qızı divana qoyub, zala qayıtdı. “Qonaqlar” yoxa çıxmışdılar. Kinli-kinli gülümsəyib, ehtiyatla pəncərənin kənarından pərdəni azacıq araladı. Gələnlər tələsik maşına doluşurdular.Bəxti onda gətirib ki, çöldəkilər də içəri gəlməyiblər. Deməli,polis söhbətindən xəbər tutublar. Yanılmayıb, onları dinləyirlərmiş.
     Əsəbiliklə içəri qayıdıb, yır-yığış etdi. Qızın stolun üstündə qalan telefonunu onun məktəb çantasına atdı. Mayanı da çiyninə alıb, otaqdan çıxdı.
Polis maşınlarının səsi bir-birinə qarışmışdı. İçəri girən hündürboylu kişi təəccüblə     Mayanı süzüb soruşdu:
− Nə olub? Bu kimdi?
− Sonra izah edərəm. Maşınımı yoxlayın. Dəqiq ora “hədiyyə”qoyublar. Mən təcili sizin maşınlardan biri ilə getməliyəm.
     Kişi arxaya dönüb, bərkdən çağırdı:
− Xalıqov! – sonra Raufa tərəf döndü, - narahat olma, hara lazımdı çatdırarlar səni.
− Lazım deyil! Açarları verin, özüm gedəcəm.
− Hm, yaxşı. Yenə nə işə düşmüsən?
     Rauf narazılıqla başını buladı:
− Yaxşı işə düşmərik...
* * *
     Başı bərk ağrıyırdı. Beynində nəsə uğultu var idi. Elə bil zavodda düz mühərrikin yanında dayanmışdı. Alnını ovuşdurub,gözlərini açdı. Maşında idi. Ona nə olmuşdu? Hər şeyi xatırlamağa başladı. Hə,