, fizika hazırlığında idi. Birdən tanımadığı, ümumiyyətlə heç üzlərini görə bilmədiyi kimlərsə gəldi. Rauf müəllim yaman narahat oldu. Sonra ona çölə çıxmamağı tapşırıb, özü getdi. Əvvəl səs-səmir gəlmədi. Amma
qəfil bir mərəkə qopdu, gəl görəsən. Silah səsləri, qışqırtı. Sonra, sonra?... Rauf müəllim içəri gəldi. Əlində də nəsə vardı. Amma qorxudan, həyəcandan nə olduğunu heç anlaya bilmədi. Hə, sonra da huşunu itirdi deyəsən. Amma ömründə huşunu itirməyib. Həm də nə qədər həyəcanlı olsa da, özündən getmək həddində deyildi. Bəlkə də özündən xəbəri olmayıb, necə huşunu itirdiyini heç hiss etməyib?! Çünki Rauf müəllim onu sillələdi, özünə gəl dedi, çiynindən tutub silkələdi. Hə, hə...Belə də olub yəqin. Vay, nə pis olub. Onda bəs indi haradadı?Kimsə onu maşının arxa oturacağında uzandırmışdı. Maya yerində dikəldi.
− Hm, özünüzə gəldiniz? – müəlliminin səsini eşitdi.Sükan arxasında əyləşən Rauf key-key nəzərlərlə ətrafı süzən qıza baxdı.
− Nə baş verir? – Maya soruşdu. Amma, dolub durmuş, ağlamağa hazır bir səslə.
− Heç nə Maya, heç nə! Sizə noldu belə?
      Maya özünü tamam dikəldib, əyləşdi. Dağılmış ipək saçlarını əli ilə arxaya hamarlayıb, azacıq susdu.Tamamilə özünə gəlmişdi:
− Onlar kim idi?
      Rauf qaşqabağını tökdü, yenə başlandı da “məhkəmə”. Gərək elə orda olaydı bu qız? Hər şeyi korladığı azmış kimi...
− Dostlar idi. – kinayəli dedi.
      Maya ani susub, eyni istehza ilə soruşdu:
− Sizin bütün dostlarınız belədir?
     Rauf dişini sıxdı:
− Belə necə?
− Bütün dostlarınız gələndə əvvəlcə xəlvət onları pusursunuz, sonra çıxıb sakit danışırsınız, axırda da qəfildən coşub qırırsınız biri-birinizi?
− Həmişə yox... – gülümsədi.
     Maya duruxub, birdən soruşdu:
− Məni hara aparırsınız?
− Xəstəxanaya aparırdım.
− Mən yaxşıyam, lazım deyil.
− Artıq məlumdur. Evə aparıram.
− Özüm gedərəm, narahat olmayın! - Maya acıqlandı.
      Rauf ön güzgüdə bu inadkar qızı süzdü:
− Bizim evi tanıyırsınız ki?
− Sizin evi? – təəccüblə döndü.
− Daha