hazırlığı evdə keçəcəm. Lazım olsa deyərəm zala gələrsiniz.Əvvəldən demişdim axı, ola bilsin evdə də keçdim.
      Maya sınayıcı nəzərlərini ona dikdi. Bu gün nə baş vermişdi çöldə? O güllə səsi eşitdi. Əməlli vuruşdular. Sonra da huşunu itirdi. Amma yox, bu olmamalı idi. Nəsə uyğun gəlmir. Yaxşı, bəs müəllimdə silah nə gəzir? Yox əgər silahdan qarşı tərəf atəş
açıbsa, onda Raufa niyə heç nə olmayıb? Yəni elə-belə havaya atəş açıb, çıxıb gediblər? Axı bağırtı, qışqırtı eşitdi. Deməli, atəşi müəllim açıb. O məni lap uşaq yerinə qoyub. Deyir dostlar idi. Və bütün bu həngamədən sonra mən huşumu itirirəm və yolda ayılıram. Üstəlik də deyir ki, hazırlığı evdə keçəcək. Kimdir axı o? Quldur? Cani? Yoxsa onlara qarşı olan? Yaxşı, sən məni avam hesab elə, mən də bilirəm nə edəcəm. Bu məsələni öyrənəcəm. Necə var, nədən keçməli olsam da. Səni ifşa edəcəm. Quldur! Əcəb maskalanıb, müəllimdir guya. Fizikanı yaxşı bilməyindən mahir istifadə edir.
− Yaxşı, olsun... Sizə necə rahatdır. - Maya dilləndi.
       Rauf güclə seziləcək istehza ilə:
− Yaman çox fikirləşdiniz.
       Maya inadla ona baxdı. Səsində bir amansızlıq, dönməzlik var idi:
− Əlbəttə, fikirləşməli çox şey var.
− Hm, məsələn?
− Məsələn, mənim huşumu nə ilə, necə və niyə apardığınız...
       Diqqətlə müəllimində ən xırda baş verə biləcək dəyişikliyə göz qoydu.
Rauf elə bil deyilənləri eşitmədi. Maşını dolanbac yola döndərdi. Arada sürən qısa sükutu onun zəhmli səsi pozdu:
− Maya, sən detektivə çox baxırsan? – birdən “sən”ə keçdi.
Maya başını buladı:
− Məni azdırmağa çalışmayın. Mən yaxşı bilirəm ki, iradəm möhkəmdir. Gərək elə dəhşətli bir hadisə baş verə ki, huşumu itirəm. O ki qala bu.
− Azdırmıram. - qızın məntiqi onun xoşuna gəlmişdi, bu yaşda hər kəs belə inadcıl, ağıllı, düşüncəli olmur, etiraf etmək istəməsə də qız onun gözündə yüksəlmişdi. - Soruşuram, detektivə çox baxırsan?
− Tutaq ki, elədir. Nə əhəmiyyəti?
− Onda de, əgər mənim sənə etdiyimi hansısa bir filmdə görsəydin,nə məna