a çıxarardın?
      Maya geri çəkilmək istəmədi:
− Deməli, nəyisə gizlədir. Özü də ciddi-cəhdlə.
− Bəlkə qızı qoruyur? Özü də ciddi-cəhdlə! - gülümsədi.
− Deməzdim. Qarşı cins həmişə öz mənafeyini düşünüb. İndi də sizin müdafiə
əhvalatınız yalnız öz xeyrinizədir. Buna əminəm.
− Feministsən? – ciddi halda soruşdu.
− Xeyr, optimistəm.
− Daha çox eqoist. – Rauf düzəliş etdi.
− Kimsə elə qəbul edə bilər, - Maya incidi - amma eqoist deyiləm!
       Maşın blokun qarşısında dayandı. Rauf ona sarı baxmadan:
− Çatdıq, düşün.
       Maya maşından enib, onun ardınca liftə keçdi. Liftin güzgüsündə qeyri-iradi Raufun üzünə baxdı. Bunu hiss edən Rauf da sərt baxışı ilə güzgüdə onu süzdü. Elə güzgüdəcə toqquşan baxışdan Maya diksindi. Özünə baxdı. Vay, saçları qarışmışdı bir-birinə. Çantasını yerə qoyub, tələsik saçını açdı və barmaqları ilə daraqlayıb, balaca saç sancağı ilə üstdən yüngülcə yığdı. Rauf böyük maraqla qızın hərəkətlərini izləyirdi. Birdən qız ona elə doğma, yaxın göründü ki, az qaldı onu bağrına bassın. Sanki, illərdir tanıyırmış kimi. Amma yəqin o da başqaları kimidir. Necə ki, Aytac. Kənardan baxan mələk sanırdı. Amma insanları tanımaq olmazmış sən demə. Hərdən etibar etdiyin birindən elə gözlənilməz söz eşidirsən, hərəkət görürsən ki, adamın matı quruyur. Aytac onun üçün artıq ölmüşdü. Yalnız xəyalı yaşayırdı yaddaşında. Hərdən bir xoş xatirələri xatırlayırdı. Amma sonra da əhvalı pozulur, başı ağrıyırdı. Çünki, həmin Aytac indi həyatda var idi. Lakin başqa bir əldən tutur, başqa bir ürəyə hakim kəsilirdi. Qanı qaraldı. Yenə hardan düşdü yadına bu qız. Axı özü hamıya qadağan etmişdi onu xatırlatmağı, yada salıb, haqqında danışmağı. Amma bu qadağanı elə bircə özü pozurdu. Hər yerdə onu görürdü, hər sözdə o gəlirdi xəyalına. Hətta hərdən onun sözlərini xatırlayıb gülümsəyirdi də... Amma ardınca bu gülüş elə acılaşır, zəhərləşirdi ki, bütün içini yandırıb-yaxırdı. Gülüşlə ağlamağın nə olduğunu çox gözəl bilirdi Rauf. O, gözündən yaş töküb ağlamırdı.