n fikirlərini oxumuşdular. Bu dəyişikliyi, duyduqlarını baxışları ilə biri-birilərinə etiraf edirdilər. Rauf baxışlarını çəkdi. Atası onu çağırdı: −Gəl yanımda otur, çoxdan belə danışmırıq.      Rauf itaət etdi. Mahir irəli  əyilib, birləşdirdiyi  əllərini  dizinin üstünə dayadı. Oğluna tərəf baxmadan dilləndi: −Bilirsən mənim neçə yaşım var?      Rauf dodaqaltı mızıldandı: −Bu il 55 olacaq. −Bəs mənə nə qədər yaş verərsən?      O, atasını süzdü: −Elə o qədər. – yalan danışdı. −Mənə yox da.      Rauf susurdu. Gözəl bilirdi ki, atası nədən danışacaq. Anası bu dəfə onu daha ciddi danışmağa təhrik etmişdi. Heç olmasa, yenə ananı yola vermək olurdu. Amma atasından çəkinirdi. Bu mövzuda həmişə  pərdə olmuşdu aralarında. Heç vaxt belə açıq danışmamışdılar. Hətta  əvvəl Aytac ilə qarşılaşanda da, məsələni yalnız anasına açmışdı. Narahat halda yerində qurcuxdu. Atası sərt baxışlarını oğlunun üzündə saxladı: −Etiraf etmək istəmirsən... Belə-belə, heç hiss eləmədən məni də itirəcəksən, ananı da.       Rauf nəsə demək istədi, amma atasının zəhmli səsinin yaratdığı abu-havanı pozmaqdan çəkindi.  −Oğlum, hamı kimi arzu-kamım var.  Əgər qardaşın evlənmək istəsəydi, lap elə əvvəlcə onu evləndirərdik. Amma Elxan and içib ki, sən evlənməsən evlənməyəcək. Gör inadcıllığın nə qədər adamın xoşbəxtliyinə mane olur.      Rauf mızıldandı: −Mənə çox da bel bağlamayın.      Mahir ciddiləşdi: − O söz deyil, danışırsan. Gəldim səninlə söhbət eləyim. Əgər zərrə  qədər mənə, yaşlı anana hörmətin varsa, qız tap, evlən. Ya da mən evimə ürəyim istəyən gəlini gətirəcəm. Başqa variantın yoxdur! – Ayağa durub ağır-ağır qapıya doğru getdi, dönüb başını  aşağı dikmiş  oğluna baxdı. -  Əgər hörmətin varsa...      Rauf əsəbi halda noutbukun arxasına keçdi. Elə hövsələdən çıxmışdı ki, işləyə bilməyəcəyini başa düşdü. “Nə  işə düşdüm amma. Evlənmək istəmirəm də, nə məcburdur. Ax səni Elxan, bunun da inadına bax. Məni başqa cür yola gətirə bilmir deyə, xoşbəxtliyini qardaşının ixtiyarına verir.  Aytac...