Gör məni nə hallara saldın. Gör sənə görə ailəm də necə əziyyət çəkir. Sən isə  yəqin indi yeni sevgilinə  məhəbbətdən dəm vurursan. Yəqin başını doldurursan ki, guya o ilk məhəbbətindir, guya ondan başqasını sevə bilməmisən. Guya arxanca sürünənlər içində  qəlbini  ələ ala bilən təkcə o olub. Yox, yox, sənə nifrət etməyə haqqım var. Özü də çox var!  Bu dünyada kimə inanmazdımsa da, sənin qəlbinin paklığına necə  də sadəlövhcəsinə aldanmışdım. Mələklərə tay tuturdum səni. Qadınlar sənin timsalında ucalmışdı gözümdə. Öz ucalığını da itirdin, qadınları da alçaltdın. Get, bacarsan xoşbəxt ol!” Kino kadrları kimi bir-birini əvəz edən şirin, eyni zamanda acıdan-acı xatirələrini beynindən qovmaq istədi. Evlən deyirlər. Ən pak bildiyin, tanıdığını sandığın biri belə çıxandan sonra, başqalarına necə inansan axı? Necə tapasan özünə layiq olanı?       Birdən-birə Mayanı xatırladı  nədənsə... Amma heç nə duymadı, heç nə hiss etmədi. Sadəcə haradansa, birdən-birə yadına düşdü... Yəqin onun da istəyi bütün qızlar kimi varlı adamla ailə qurmaq, var-dövlət içində yaşamaqdır. Hə  də, hamı kimi! Amma ümumilikdə  qəribə  qızdır. Hələ özümə  nə  qədər acığım tutdu. Necə oldu ki, ona yazığım gəldi. Yəni, belə  həssas olmuşam?! O gül istədi, ala bilmədi ancaq. Pulu çatmadı. Nə olsun, başqasını alacaqdı. Onun məyusluğu məni necə yoldan çıxardı?! Onsuz da anasına verəcək həmin gülü. Özü də başa düşdü ki, anasını nəzərdə tutub almışdım. Nəysə, bu qız hardan düşdü yadıma..." – Özünü qınadı. Qalxıb vanna otağına keçdi.  Əl-üzünü soyuq su ilə yudu. Azacıq gözünə tökülmüş saçlarını yaş əlləri ilə geriyə hamarladı. Boynuna su çəkdi. Suyun təmasını hiss etdikcə, elə bil bir az rahatlaşırdı. Telefonu səsləndi. Öz-özünə deyindi, “Allah xeyir eləsin!” −Bəli?! −Salam Rauf, İlqardır. −Salam, tanıdım. −Mən ofisdəyəm. Arxanca adam göndərirəm. Yarım saata orada olacaq.       Rauf etiraz etdi: −Özüm gələcəm. −Tapa bilərsən? −Taparam. −Yaxşı, onda gözləyirəm.       Otağa keçib qurulandı. Telefonun