n melodiyası  təkrar səsləndi. Gizlədilmiş nömrədən zəng vururdular. Elxanı xatırladı. Bəzən xaricdən vurulan zənglər gizli nömrə kimi görünürdü. −Bəli?! −Raufdur? −Bəli!       Danışan adamın səsi çox boğuq gəlirdi. Hiss olunurdu ki, səsini dəyişməyə çalışır. Hətta deyəsən ağzına dəsmal da tutub. −Yaşamaq gözəldir?        Rauf söhbəti uzatmağa çalışdı: −Bərkdən danışın! – cəld noutbukun arxasına keçdi. −Deyirəm, yaşamaq gözəldir? - Raufun onu eşitmədiyinə asanlıqla aldanan naməlum şəxs əsəbi səslə təkrarladı. Rauf barmaqlarını iti hərəkətlə klaviaturanın üzərində gəzdirdi, “Nömrəmə  gələn zəngi təcili araşdırın!”. Göndərmə düyməsini vurdu. −Çox gözəldir. Duymaq istəyirsinizsə, dəsmalı  ağzınızdan çəkin, boğularsınız... - Rauf təmkinlə dilləndi.       Naməlum səsin sahibi əsəbiləşdi: −Deyəsən zarafat eləməkdən xoşun gəlir haa...       Rauf gülümsədi: −Əlbəttə, ömrü uzadır. −Amma mən zarafatı xoşlamıram. Qulaq as, öz başına iş açma! Onsuz da heç nə alınmayacaq. Sonra demə ki, xəbərdar eləmədim... Naməlum adamın hədə-qorxusu Raufu hövsələdən çıxarmırdı,  əksinə onunla söhbəti uzadaraq həm vaxt qazanır, həm də qatilin necə hərəkətə gəldiyindən həzz alırdı. −Əksinə, mən də sizi xəbərdar edirəm, özünüzü nahaq yerə yorursunuz. Çox nahaq.       Boğuq səs bir az xırıldadı: −Özünə çox güvənmə!       Rauf noutbukun ekranında görünən mesajı açdı: “Zəng  şəhər telefonundan vurulub.  İçəri  şəhər metrosunun yanından. Telefonunuz dinlənilir. Zəngi uzatmağa çalışın. Adamlarımız göndərilib”.       Rauf ani susub, dilləndi: −Hm, niyə düşünürsünüz ki, heç nə eləyə bilmərəm?       Amma deyəsən rəqib şübhələnməyə başladı: −Mən sözümü dedim! – deyib, dəstəyi asdı.       Rauf cəld telefonu rəhbərindəki nömrələrdən birini yığdı: −Cəld olun, əlaqə kəsildi. −Göndərmişik. - kimsə aramla cavab verdi - ehtimalında olan biri var? −Bir onu bilirəm ki, pis adamdır. – Rauf gülümsədi. −Ehtiyatlı ol! −Telefonuma qoyulan dinləməni qaldırın. −Yaxşı.       Üç dəqiqədən sonra mesaj gəldi: - “Hədəf