vermişdi. Yaxşı davranırdı. Nə istəsəydim də verərdi. Niyə öldürüm? Rauf sakitcə onun hərəkətlərini izlədi, təmkinlə başını buladı:
− Əfqan, insan qəribə məxluqdur, hərdən öz oturduğu budağı da baltalayır... - və nədənsə birdən Aytacı xatırladı, - mən demədim sən öldürmüsən. Bu işi araşdırmağı boynuma götürmüşəm, bunu eləmək də vəzifəmdir. Elə hamınızı sorğuya tutmaq da!
− Qatili təzədən həbs edəcəksən?
− Əfqan, bəlkə də bu günə qədər əsl qatilin başqası olduğuna əmin deyildim, amma bir saat bundan əvvəl məni buna inandırdılar.Möhkəm inandırdılar...
Əfqan heç nə başa düşməyərək çiyinlərini çəkdi.
* * *
Maya artıq dördüncü dəfə idi ki, müəlliminə zəng vururdu.Hazırlıqdan gələndən sonra axşam baxıb görmüşdü ki, tapşırıq dəftəri zalda qalıb. Fikirləşmişdi, sabah dərsdən çıxanda gedib götürər.
İndi Raufa nə qədər zəng vururdusa da, telefonu bağlı idi.Maya deyindi:
− Bəs indi neyləyim? Sabaha hazırlıq var, dəftər də orda. Deyəcək ki, hələ ilk gündən belə məsuliyyətsizsən.
Əfsanə təsəlli vermək istədi:
− Nə edəsən bəs? Səni elə pərt etməyinin qarşısında özün yaddan çıxmamısan, hələ
şükr elə.
Maya məzəmmətlə rəfiqəsinə baxdı:
− Sən də ki. Nə də olsa, ilk növbədə şagirdəm.
− Həmişə özünü günahkar çıxar.
− Öz səhvini tutmayanın başqasında səhv axtarmağa haqqı yoxdur! – Maya atasının həmişəki sözünü təkrarladı.
− Pah, başladı da filosof.
Maya zarafatı tutmadı:
− Bəs mən neyləyim?
Əfsanə birdən döndü:
− Bəlkə gedək zala? Zəng etməyin mənası yoxdur.
− Nə danışırsan? Özünə xəbər eləməmiş? Bəlkə heç orda yoxdur?!
− Bəs harda olacaq ki?!
Maya başını buladı:
− Elə söz deyirsən. Bu adamın dərsdən başqa işi-gücü yoxdur?
Bəlkə ya evdədir, ya sevgilisinin yanında... – gizli qısqanclıqla dedi.
Onun udqunması Əfsanənin gözündən qaçmadı. Mayanı sınamaq istədi:
− Yəqin qəşəng qız olar. Elə yaraşıqlı oğlan elə-belə qıza yanaşmaz ki...
Maya qaş-qabağını tökdü:
− Bizə nə. Onun həyatını araşdırmıram ki. Mənə dərs lazımdır.
− Gedək zala.
Maya ciddiləşdi:
−