Hamı hər gün ən az bir yalan danışır
mənə
səndən. Elə sən də mənə yalan
danışırsan.
Mən tapa bilmirəm doğruları. Bilmirəm
kimə inanım. Dostlarıma, anama, sinif yoldaşıma..
yada
i4ində itdiyim gözlərinə..
Hər gün hər şeyin yalan olduğunu
öyrənirəm. Gündə bir yalan daha.
Hər gün bir doğrunun yeni yalan doğduğunu görürəm.
Mənim həyatıma, mənim hisslərimə
doğulur o yalanlar.
Anlamaq istəmirəm, qəbul eləmirəm,
hətta elə bu yalanla da yaşamaq və
hətta ölmək istiyirəm.
Amma hər kəs. Gördüyüm hər kəs
mənə
sənin yalan olduğunu yeridir. Başa
düşürsən..
Hər gün sənin yalan olduğunu deyirlər mənə. Hər gün sənin bir yeni yalanına
vuruluram.
Hər gün yalan4ı gözlərinə baxıram. Hər
gün yalan4ı dodaqlarına toxunuram.
Hər öpüşdə bu tilsimin şeytanın ya
mələyin oyunu olduğunu hiss etməyə 4alışıram.
Ehtirasdan gözlərim yumulur,amma
mən
4alışıram özümü saxlıyım, gözlərimi
yummuyum..
Görüm bu pı4ıltı şeytanındı,ya mələklərin..
Sənin yalan olub olmadığını
anlamaq4ün
heç
səni necə öpdüyümü belə anlamıram.
Sonda isə görürəm ki,dodaqlarını qanatmışam..
İncidir səni. Amma mən he4 mərhəmət
hissi ke4irmirəm. He4 səni sığallıyıb,
’cann..’da
demirəm. 4ünki, başa düşürəm. Sən
yalansan! Sən deyilsən bu! Bu sənin hisslərin deyil!
Dodaqlarını silib yenidən öpəndə məni..
Mələkləri, şeytanı, pı4ıltını,yalanı
unuduram bir anlıq..
Bu tilsim, bu ehtiras zamanı dondurur.
Tək zamanı deyil, hisslərimi, sözlərimi..
Hər şey ani vaxt ərzində yox olur.Yox!
Yalan deyil he4 nə!Yalan he4 nə yoxdu!
Bunu anlamaq 4ətin olmur. Sadəcə
he4 nəyi fikirləşməməlisən,ancaq anın
sehrinə buraxmalısan özünü.Həmin an bütün
yalanlar təslim olur.
Məni qucaqlayanda isə, necə sevdiyini
anlayıram.. və artıq mələklərin rəqsi
başlayır
Hər kəs yalan imiş. Tək doğru bizim hisslərimiz imiş. Yadaki, sən mənim ən
sevdiyim,
vərdiş elədiyim yalanımsan. Səni hər
gün
danışıram. Hər gün bir dəfə də olsa
yalan danışıram səni. Hər gün bir azda
inandırıcı
gəlir bu yalan.. Hər gün daha