Rauf....– Narahat olursan nahaq yerə, dedim axı qorxulu heç nə yoxdur.      Mahir gülümsədi:− Heç məni düz-əməlli aldada da bilmirsən. İşin də ki, yalansız ötmür...− İş ondadır ki, bir aldada bilmədiyim elə sənsən.      Bu tam səmimi etiraf Mahiri ürəkdən güldürdü. Sonra günü-gündən gözəlləşən şəhəri seyr edə-edə siqaret yandırdı:− Sənin keçdiklərindən mən də keçmişəm, Rauf. Bu yolun həqiqi yolçuları səfərə çıxırlarsa və sonadək yolundan caymadan gedirlərsə, onların hər döngəsi, hər dalanı gedər-gəlməzdir. Bu yolla 5-i gedirsə mənzil başına 2-si, biri çatır.... Heç istəməmişəm ki, övladlarımdan hansısa bu yolla getsin. Rauf gözünü məchul nöqtədən ayırmadı:− Sən gedə biləcəyin qədər getdin. Bəs yolun davamı? Axı bu yol sonsuzdur, özün bilirsən. Onu da bilirsən ki, yol yarımçıq qalsa nə olar?!− Səndən başqaları da var...− Bilirəm ata, bilirəm. Var, lap çoxdur özü də. Amma dediyin həqiqi yolçular çox azdır. Həqiqi yolçular dediyin yolu piyada, addımba-addım gedir – azacıq susdu-amma qalanları qısaldır bu yolu... Mən piyadalardanam. Hara qədər gedə biləcəyimi də bilmirəm. Bura qədər gəldiyim təsadüf deyil, qismətdir! Bundan sonrakı yolu da getməyə israrlıyam.      Mahir gözünü iç-içə keçmiş göydələnlərdən ayırıb, oğlunu süzdü:− Həmin iş adamının qətlilə bağlı, hə? Silahlı idilər?Rauf belə gözlənilməz suallara artıq öyrənmişdi:− Qurtula bildim. - gülümsədi. - Bircə bu qız orda olmasaydı, hər şey qaydasında olardı.      Mahir təəccübləndi:− Gördü hər şeyi?− Görmədi, eşitdi amma. Başa düşdü.− Cəsarətli qızdır. Onunla belə hələ bir bura da gəlib?− Hm, cəsarətlidir. Amma ən pisi odur ki, onu görüblər. Çünki, məni səhərdən izləyiblərmiş. Sözsüz ki, hazırlığa gələn qızı da görüblər. Ona görə çox narahatam.      Oğlumun gözlərinə baxdı:− Ondan xoşun gəlir?− Ata?!− Görürəm çox narahatsan.− Bu xoşuna gəlmək mənasını vermir. İstəmirəm mənə görə kiməsə nəsə olsun. Ya o, ya da başqası.      Mahir dönüb otağa gedə-gedə dilləndi:− Amma çox qəşəng qızdır. Özü də onda qeyri-adilik