k var.      Rauf mızıldanıb, onun arxasınca Maya və anasının şirin-şirin söhbət etdiyi qonaq otağına yollandı:− Yenə də başlandı...* * *       Evə çox yorğun gəldi. Müəllimi onun huşunu necə aparmışdısa, ayılandan bəri başı ağrayırdı. Evdəkilərlə ötəri salamlaşıb, özünü çarpayısına atdı. Üzüqoyulu xeyli uzandı. Görəsən, bu gün baş verənləri evdə danışsınmı?! Əslində danışmalıdır da. Amma atası mütləq onun müəllimini dəyişəcək. Heç vaxt belə təhlükəli birinin qızının ətrafında olmasını istəməz. Axı kimdir bu Rauf? Bəlkə heç pis adam deyil? Bu gün getdiyi yer doğurdan onun evi, ailəsi idi? Bəlkə bu da huşunun itməsi kimi quraşdırılma idi... Ola bilərdi. Birinci dəfə idi belə hadisə ilə rastlaşırdı. Bu gün baş verənləri xatırladıqca elə bilirdi ki, ya yuxuda olub, ya da bu baş verənlər bu gün deyil, nə vaxtsa, lap çoxdan baş verib. Orada – otaqda küncə sıxılıb, çöldəki səs-küyə nə qədər həyəcanla qulaq asmışdısa, indi bu hadisə bir o qədər maraqlı gəlirdi Mayaya. Qoy bu işi elə özü təkbaşına araşdırsın. Hələ də inana bilmirdi ki, filmlərdə izlədiyi, kitablarda oxuduğu belə bir had isə onun başına gəlib. Niyə məhz mən? Əlbəttə, axı mənim yerimdə bir başqası da ola bilərdi. Deməli, bu mənim qismətim imiş. Qismətdən qaçmaq olmur. Bəlkə elə bu işi araşdırmağım da lazımdır. Belə də olmalıdır. Yox, evdə də heç nə demək lazım deyil! Heç nə! Anasının səsi onu fikrindən yayındırdı:− Gəl yeməyini ye.      Könülsüz ayağa qalxdı:− Gəlirəm...* * *      Səhərdən bəri oğlunun başına fır-fır fırlanır, ondan söz qoparmaq üçün əlindən gələni edirdi. Amma nə imiş bu, hər dəfə söhbəti elə çevirir, araya elə söz qatırdı ki, Gülnaz xanım nə deyəcəyini də unudurdu.Dünən o qız gələndən ananın ağlına başqa-başqa fikirlər gəlirdi. Düzdür, oğluna yaxşı bələd idi, əgər nəsə olmuş olsaydı,mütləq bu haqda anasına nəsə bilirərdi. Deməli, biri-birilərinə qarşı heç bir münasibətləri yoxdur. Amma qəşəng qız idi. Mahir demiş, bir suyu elə Gülnaz xanımın özünə bənzəyirdi. Yumrusifət, ağbəniz bir qız