− Deyirsən, onu da bilmərəm? - incik halda başını buladı. -Səninki odur ki, dediyimi həmişə yadımdan çıxarasan. Guya başa düşmürəm?− Başa düşdün deməli?! – Rauf güldü. Gülnaz xanım məzəmmətlə:− Hə, gülərsən da! Söhbətdən də yaxşı qaçarsan. Guya dünəndərs keçəndə bir-birimizə necə gizlincə baxdığınızı görməmədim. Şəxsən qız mənim xoşuma gəldi. - Sanki, ondan razılıq almaq istəyənlərə fikir bildirirmiş kimi, əlini yellədi. -Mehriban, şən, şirindil qızdır. Atanın da xoşuna gəlib. Rauf gülüş dolu çaşqınlıqla döndü:− Ana, sən nə danışırsan? Kim baxıb? Kimə baxıb?Gülnaz xanım inadkarlıqla onun sözünü kəsdi:− Sən baxmısan, Mayaya baxmısan. Elə o da baxırdı.      Rauf ürəkdən uğunurdu. Gülnaz xanım isə əksinə, cırnayır, oğlunun işi zarafata salıb yenə aradan çıxmaması üçün hazır dayanırdı.− Gülmə! Mən ciddi deyirəm.      Rauf gülməyini saxlamağa çalışıb, anasının yumşaq saçlarını sığalladı, başını sinəsinə sıxdı:− Allah səni güldürsün. Heç bu qədər gülməmişdim. Deyirsən, dərs izah edəndə divara, tavana baxaq? Bəs şagirdə baxmalıyam da.Gülnaz xanım yenə oğlunun onu qabaqlamasnı naəlac qəbul edib, narazı halda deyindi:− Daha bəsdi! Məni xəstəlik yox, sənin fikrin öldürəcək. Arzumu, istəyimi gözümdə-könlümdə qoyursan. Mən də istəyirəm başqaları kimi nəvə görüm, nəvə oynadım. Tay-tuşumuz çoxdan nənə-baba olub. Amma biz... Oğlum hələ yerində sayır.Ay bərəkallah, sən heç düşünmə bizi. Nə evdə tapılmırsan. Nə vaxta qədər oğru, quldurla qaçdı-tutdu oynayacaqsan. İllər xəbərsiz elə ötüşür ki, bir də gözünü açacaqsan ki, qocalmısan. Sonra kimdi qoca oğlana qız verən?!       Rauf ürəkdən güldü:− Sözlərə bax, maşallah. Ürəyin dolu imiş ki... Bəs neyləyim,ay ana? Mənim işimi bilirsən, belədir, başqa cür ola da bilməz. Məni də bu işimlə birlikdə qəbul etməlidir alacağım qız. Amma sevməyə-sevməyə kimin qızını gətirib bədbəxt edim? Sən məndən çox görmüsən, çox bilirsən. Özü də belə məsələdə. Düzünü de görüm, hansı sevgi olmayan ailənin xoşbəxt olduğunu görmüsən?− Sənə qalsa həmişə belə