deyərsən. Sevgi sonradan da yaranır. O qədər adam sayaram ki, sevgi olmadan evlənib, amma sevib evlənənlərdən min dəfə yaxşıdır indi.− Yaxşı, yaxşı ana. Amma fikrimi çatdıra bilmədim sənə.       Raufun həmişəkindən fərqli olaraq yumşaq danışdığını görən ana əsl hücuma başlamışdı. Geri çəkilmək istəyi də yox idi.− Oğlum, biz dünya görmüş adamlarıq. İnsanı bir sözdən, bir baxışdan tanıyırıq. Atan da, mən də dünən o qıza fikir verdik. Sadə idi, səmimi idi, saf idi. Olduğu kimi idi. Heç bir sünilik yox idi onda. Necə vardısa, elə də davranırdı. Amma özün bilirsən ki, o vəfasız haqqında bunu demirdik. Atan xoşlamırdı onu, yaxşı bilirsən. Sadəcə ürəyini qırmamaq üçün heç vaxt Aytacı müzakirə etməmişdi.... - ana bir an duruxub oğluna baxdı. O, daha əvvəlki kimi özünü itirib, hövsələdən çıxmamışdı. Dərin hüznlə baxışlarını stolun üstündəki burma qəndqabının naxışlarına dikmişdi. Kənardan baxanda, elə bil naxışları sayırdı.− Amma bu qız.... Hərtərfli bəyəndim. Bir-birinizə çox yaraşırsınız.– ana gülümsədi. - Özü də bir suyu mənə çəkir. Rauf elə bil yuxudan ayıldı. Başını çevirib, diqqətlə anasının üzünə baxdı. Gör ha, doğrudan da bənzəyirlər. Elə bil onun qızıdır. Bəs belə, axı hər dəfə bu qıza baxanda kimə bənzədiyini xatırlamağa çalışırdı. Əlbəttə anasına, özü də lap əməlli. Hələ indi fikir verirdi. Bir dəfə hansısa kitabdan oxumuşdu ki, oğlanların əksəriyyəti özləri də bilmədən öz analarına bənzər qızla evlənirlər....       Ayağa qalxdı:− Yaxşı ana, mən getməliyəm.       Gülnaz xanım küskünlüklə başını buladı:− Qaç, qaç, düz edirsən.       Rauf əyilib onun alnından öpdü:− Vallah qaçmıram, işim çoxdur.       Qapıdan çıxanda ağlına nə gəldisə, telefonu çıxarıb Mayanın nömrəsini yığdı. Uzun çağırışlar cavabsız qaldı. Narahat halda yenidən yığmaq istəyirdi ki, Maya özü zəng etdi:− Salam.− Salam Maya, niyə açmırdın telefonu?− Dərsdəyəm, icazə alıb çölə çıxdım. Nəsə baş verib?Rauf ani susdu:− Yox, heç nə. Söz soruşacam. Bu gün dərsə atan aparıb səni?− Yox, rəfiqəmlə getdim.−