Qapını Raufun atası açdı. Mayanı görüb o qədər təəccübləndi ki, hətta əvvəl salam verməyi də unutdu. Amma o Raufa bələd idi. Bilirdi ki, zərurət - özü də hansısa böyük zərurət tələb edib ki, o yanında hansısa qızla evə gəlsin. O ki, qadın tayfasından qətiyyətlə qaçırdı. Mayanı diqqətlə süzüb, geriyə çəkildi:− Gəlin içəri. Maya utandığından nə edəcəyini bilmirdi. İlk dəfə idi ki, yad bir evə - müəlliminin evinə tənha ayaq basırdı. Rauf hamını qabaqladı:− Bu mənim şagirdimdir. Daha hazırlığa evimizə gələcək. -qısaca məlumat verdi. Mahir utandığından rəng verib rəng alan Mayanı diqqətlə nəzərdən keçirdi. Təqaüdə çıxsa da, uzun illər çalışdığı peşəsi ilk baxışdan insanları tanımağı öyrətmişdi ona. Maya onun xoşuna gəldi...− Çox gözəl, xoş gəlmisən, qızım.Gülnaz xanım qonşu otaqdan çıxdı. Mayanı görcək azacıq duruxub, onu müştəri gözüylə süzdü:− Xoş gəlmisən. - sual dolu nəzərlərini Raufa dikdi.      Mahir gülümsədi:− Raufun şagirdidir. - Gülnaz xanıma tərəf döndü. – Hazırlığa bizə gələcək.      Sonra da özünü tox tutmağa çalışan qızı dindirdi:− Adın nədir, qızım?− Maya... - səsi nədənsə zəif çıxdı. Gülnaz xanım təbəssümlə qızın qolundan tutub,qonaq otağına çəkdi:– Gözəl adın var. - Maya onun da çox xoşuna gəlmişdi. -Maşallah, elə özün kimi.      Mahir mətbəxə keçib, işarə ilə Raufu yanına çağırdı:− İndi də nə iş çevirdiyini danış.      Rauf söhbətdən qaçmaq istədi. O heç vaxt işi ilə bağlı nəyisə evdə müzakirə etmirdi. Xüsusilə də problemləri. İstəmirdi onun təhlükəli həyatına görə valideynləri narahat olsunlar, yuxularına haram qatsınlar. Bunda atasına bənzəmişdi...Onsuzda onu yolundan döndərə bilməmişdilər, heç işinə görə nələrlə üzləşdiyindən xəbərsiz olmamış da deyildilər. Amma yenə qapalı idi. Hətta onun təzəcə keçdiyi yolu, çoxdan addımlayan atasına qarşı belə. Onsuz da atası həmişə hər şeyi hiss edirdi. Rauf başını buladı:− Elə bir şey yoxdur, həmişəki işlər....      Atası balkona keçən oğlunun ardınca ağır addımlarla çıxdı, məzəmmətli və sərt səsi eşidildi:–