Bolum 1
Bənövşə kitablarını sinəsinə sıxıb, başını aşağı salaraq məktəbə gedirdi. Üzündə isə 30 dəqiqə əvvəl yaşadıqlarının kədəri vardı...

30 DƏQİQƏ ƏVVƏL:
Atası Bənövşənin kitablarını götürdüyünü görüb, qaş-qabağını töküb qəzəblə qışqırdı:
-Arvad! Bu qızın çox gedəcək məktəbə? 16 yaşı var, bir istiyəni çıxmadı verim getsin.
Bənövşənin anası yan otaqdan yorğun halda gəldi. Neçə il idiki xəstə idi. İndi də saralmış üzünə zorla gülümsəmə
yerləşdirib, xasiyyətini bildiyi ərini şirin dili ilə sakitləşdirməyə çalışdı:
-A kişi, nə olub yenə? Hələ uşaqdıda qız. Qoy rahat məktəbə getsin sənallah.
Atası:
-Bu məktəb nəyə lazımdı baş açmıram mən. Onsuzda gedib bozbaşını bişirəcək yad oğlunun evində-deyib əliylə qapının ağzında başı aşağı dayanmış Bənövşəni göstərib dəvam etdi:
-Bu neybəti kim alacaq heç bilmirəm! Bircə harasa rədd olub getsəydi...
Bənövşənin anası qızının daha da pis olduğunu görüb, güclə addımlayıb əlindən tutaraq çölə çıxartdı. Qapını arxasıyca örtüb, ərinin eşitməməsi üçün pıçıltıyla dedi:
-Mənim gözəl qızım, sən fikir vermə atana. Bilirsən, o elə danışır ancaq.
Bənövşə başını qaldırmadan, "yaxşı" mənasında yellədi.
Anası xəstəlikdən gücünü itirmiş qollarını qaldırıb qızının yanağını oxşadı. Gözlərinə sevinc qarışıq qürurla baxıb dedi:
-Mənim gözəl balam. Anan qurban olsun gözlərinə. Sən oxu, heç nəyə fikir vermə. İnşALLAH bəlkə atanın ürəyinə rəhm düşər, səni qoyar instut oxumağa.
Bənövşə bunun heç vaxt
gərçəkləşməyəcək xəyal olduğunu bilsə də, anasının xətrinə gülümsəyib, onu bərk-bərk qucaqladı...

Yol gedə-gedə bu olanları fikirləşirdi. 11 il idiki hər məktəbə gedişində bunlar yaşanırdı...hər gün... Son 2 il isə atası daha da zalımlaşmışdı. Xəstə anasını onu bəhanə edib dəfələrlə döyürdü.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Gözündən axan bir damla yaşı əlinin tərsiylə silib öz-özünə pıçıldadı:
-Sonuncu ay... Bu ayda keçsin məktəb bitəcək, həmişə anamın yanında olacam.
Bu sözlərdən güc almış kimi addımlarını daha da sürətləndirdi. Böyük