doğrusu buna haqqı çatmazdı. Birdən başını qaldırıb, ağlına gəlmiş fikirlə gülümsədi. Çənəsindən tutaraq, onunda başını qaldırıb gözlərinə baxaraq:
-Narahat olma, biraz da döz. Mənim olandan sonra heç kəs səni incidə, vura bilməyəcək. Heç mən də səni incitməyəcəm, söz verirəm.- deyib, onu özünə çəkib qucaqladı...

Bənövşə oğlanın geniş sinəsinə sığınıb, özünü dünyanın ən xoşbəxt insanı hiss edirdi. Sanki onu saran bu qollar, onu hər kəsdən, hər şeydən qoruyacaqdı. Birdən şirin bir xəyaldan ayılmış kimi diksinib, onu itələdi. Bir anlıq üzünə baxıb gülümsəyib, arxasını dönüb məktəbə tərəf getdi...

Murad qız getsə də, onun arxasınca getmədi. Bu gün o qız haqqında hər şeyi öyrənib, anası ilə danışıb bu məsələni həll etmək istəyirdi. Səhər buna o qədər
əmin olmasada, artıq əmin idi, o qız onun olmalıydı.
Günortaya kimi hər şeyi öyrənmişdi. "Demək adın Bənövşə imiş balaca. Qəribədi, hamı səni sakit qız kimi tanıyır, deyəsən tək mənə qarşı belə kobudsan. Eybi yox, mən səni sakitləşdirərəm"-deyə düşünüb gülümsəyirdi, amma onu narahat edən bir şey vardı. Bənövşənin atası haqqında heç də yaxşı sözlər demirdilər, anasıda bunu qəbul etməyə bilərdi. Lakin atası öldükdən sonra, evin bütün yükünü o çəkmişdi. Bakıda oxuyanda belə işləyib evlərinə pul göndərirdi. Yəni artıq evdə onun sözü keçirdi, ya da o belə zənn edirdi...

-Nə?! Kimin qızını dedin sən?
-Vasif dayının qızı, Bənövşə.
-Deməli öz bacım qızını qoyub, o sümsüyün qızına elçi getməliyəm?!
Murad bayaqdan dəvam edən bu "söhbət"dən sıxılıb, əlləri ilə başını tutdu.
Alagöz xanım oğluna yaxınlaşıb, ona hökm edə biləcəyinə əmin səs tonuyla dedi:
-Mən o qızı almayacam! Sən öz xalan qızınla evlənəsən!
Murad başını qaldırıb anasına gülümsəyərək baxdı. Birdən ciddiləşib əsəbi şəkildə:
-Mən Könüllə yox, Bənövşə ilə evlənəcəm ana! 3 gün vaxtın var, ya el adətiylə elçi gedirsən, ya da mən onu qaçırıram. Hər iki halda o bu evə gəlin gələcək, bunu bil!-deyib ayağa qalxıb, qapını çırpıb evdən çıxdı.
Alagöz xanım öz