yaşları, sanki taleyi kimidir. Bu an belə yarı qaranlıq otaqlarda, göz yaşı tökən minlərlə qadın var...

Bənövşə də qapının ağzında ağlayırdı. 11 il atasının hər təhqirinə, döyməsinə dözüb getmişdi o məktəbə. Tək onun yox, anasınında göz yaşları hesabına bitirmişdi o məktəbi. İndi isə atası onun 11 illik arzusunu əlindən almışdı. Son bir ümidlə başını qaldırıb atasının gözlərinə baxdı. Azacıqda olsa mərhəmət görməyi umduğu gözlər, buz kimi soyuq idi...yenə. Taleyi ilə razılaşmış Bənövşə başını aşağı salıb, gözlərindən yaş axa-axa öz otağına tərəf gedirdiki birdən qapı döyüldü. Bənövşə arxasını çevirib atasına baxdı. Onun "aç" işarəsindən sonra gözlərini əlinin tərsiylə silib qapıya yaxınlaşdı. Açdığı anda qarşısında həmişəki kimi ona gülümsəyərək baxan Muradı görüb, qeyri-
iradi o da gülümsədi. Murad qaynatasının qapının arxasında olmasından xəbərsiz:
-Salam balacam-deyib, əlini uzadıb Bənövşənin əlini tutmaq istəyirdiki, onun ürkək baxışlarından nəyisə anlayıb cəld əlini çəkdi. Bir addım içəri keçdikdə Vasif bəyin içəridə olduğunu görüb biraz tutuldu. Qaynatasından heç xoşu gəlmirdi. (Cəmilə Məmmədli) Bir anlıq Vasif bəyin kin dolu gözlərinə baxıb düşündü: "anlamıram... Bu adamın qızı Bənövşə necə ola bilər axı?. Bu adamın gözlərindən kin, nifrət, paxıllıq yağarkən, doğma qızı necə bu qədər məsum ola bilir?."
Özünə gəlib əlini Vasif bəyə uzadıb dedi:
-Salam Vaqif dayı.
Vaqif bəy yaltaq bir ifadəylə Muradın əlini tutub, dayanmadan sallayıb:
-Salam oğlum, Salam. Xoş gəlmisən. Nə əcəb gəlmisən?-deyib sırtıqcasına gülümsədi.
Murad Vaqif bəyin bu yaltaqlığından iyrənsədə, zorla gülümsəyib əlini astaca çəkib dedi:
-İcazənizlə mən Bənövşəni şəhərə, imtahanlara aparmaq istəyirəm.
-Nə? Oğlum niyə əziyyət çəkirsən? Güya o imtahandı-nədi çox vacibdi.
Murad özünə məxsus ciddiliklə qaşlarını çatıb:
-Bənövşə üçün hə-deyib qətiyyətlə Vasif bəyin gözlərinə baxıb dəvam etdi:
-İcazə verirsiz?
Vasif bəyin ürəyincə olmasada, Muradın ciddiliyindən çəkinib yaltaqcasına