a gülümsəyərək dedi:
-Nişanlısı sənsən. Özün bilərsən bala.
Murad:
-Yaxşı, onda biz gedək. Sağ olun.-deyib qapıdan çıxdı. Onun arxasınca çölə çıxan Bənövşənin biləyindən tutub özünə tərəf çəkib, əlini qaldırıb onun yanağındaki bir damla yaşı zərifcə sildi. Gözlərinə baxıb gülümsəyərək pıçıldadı:
-Birdə ağlama balacam...

Bənövşə Muradın ona sevgiylə baxan gözlərində qeyb olmuşdu sanki. Öz uşaq xəyalının məsumluğu ilə düşünürdü: "ALLAHım o bir mələkdi? Yox...mələk oğlan olmaz. Onda o nağıllardaki cəngavərdi. Məni qoruyan cəngəvər..."

Murad Bənövşənin gözlərindəki o uşaq məsumluğunu, xəyalını görmüş kimi gülümsədi. Onu biraz daha özünə çəkib yanağından astaca öpdü.
Bənövşə Muradın bu hərəkətindən utanıb, onu özündən itələyib üzünə küskün-küskün baxdı.

Maşında gedərkən
Murad güzgüdən arxada oturan Bənövşəyə baxıb, onun hələ də əsəbi olduğunu gördü. Gülümsəyərək dedi:
-Ey, balaca bəsdi. Küsməda.
Bənövşə əsəbiliklə güzgüdən Murada baxıb:
-Mən balaca deyiləm. Həm küsməmişəm-deyib üzünü çevirdi.
-Yaxşı, olsun Bənövşə. Mən sadəcə yanağından öpdüm, həm bir həftə sonra evlənirik.
-Nolsunki evlənirik?
Murad başını arxaya çevirib, Bənövşəyə baxıb:
-Sən evliliyin nə demək olduğunu bilirsən?-deyib bic-bic gülümsədi.
Bənövşə biraz utansada, özünü toplayıb dedi:
-Sən yola bax. Bilirəm, evlilik toy-filan deməkdi.
Murad gülümsəyərək başını yelləyib pıçıldadı:
-Balacasanki balaca...
BİR HƏFTƏ SONRA:
Artıq toy çoxdan başlamış və az qala bitmək üzərə idi. Muradın ona aldığı gəlinlik, toy, təbriklər, ona xoşbəxtlik arzulayan insanlar...bütün bunlar Bənövşəyə bir yuxu, xəyal kimi gəlirdi. Ağ gəlinliyində evdən çıxarkən, son dəfə baxmışdı uşaqlığının keçdiyi evə. Olduqca kasıb, köhnə görünən o evdə ancaq pis xatirələri vardı. Göz yaşları, atasının heç bitməyən qəzəbi, anasının qəmgin
baxışları... Ürəyinin dərinliyində bu evdən sonsuzadək çıxacağına sevinsə də, xəstə anasının "ata" deməyə utandığı adamla tək qoymaq istəmirdi. Bu evdən yox, anasından ayrıldığı