Pencərədən onun gəldiyini görüb, ustalıqla üzünə təlaşlı bir ifadə verib, oğlunu qapıda qarşıladı:
-Murad, oğlum yaxşıki gəldin. Gəlin səhərdən itib, harda olduğunu bilmirik.
Murad anasının təlaşından həyacanlansada, özünü toplayıb soruşdu:
-Bənövşə itib? Ana nə danışırsan, iynədi itsin?
ßölüm 8“Susqun…”
-Bənövşə itib? Ana nə danışırsan, iynədi itsin?
Alagöz xanım yalandan kövrəlib:
-Oğlum, günaha girmək istəmirəm, amma qızıllar...qızıllar da itib-deyib başını aşağı saldı.
Murad anasının nə demək istədiyini anlayıb:
-Nə demək istəyirsən ana? Evi axtarın, bir yerdə gizlətmisiz yəqin.
-Oğlum dünən baxmışdım. Yəni o qədər huşsuz oldumki, dünən qoyduğum yer yadımdan çıxdı?
Murad çarəsizcə əlləriylə başını tutub pıçıldadı:
-Bilmirəm...bilmirəm.
Alagöz xanım oğluna yaxınlaşı, süni kədərlə dedi:
-Oğlum, dilim-ağzım qurusun, demirəmki o eləyib. Amma o qızı heç tanımırıq, atasınıdaki bütün kənd pisləyir.
Südnən gələn, sümüklə çıxar. Yəqin qızılları aparıb atasına. Oğlum özün bilərsən, əli əyri arvad istəyirsənsə qəbul et. Amma adımızı batıracaq o qız. Mən heç nə demirəm, sən qərar ver.
Şübhə qanına, ruhuna damla-damla işləyən zəhər kimidir. Artıq bu "zəhər" Muradın qəlbinə çatmışdı, bunun qurtuluşu yox idi...
Bənövşə Südabə müəlliməni gözləmədən, qaçaraq gedirdi evinə. Qapının ağzında atasının kədərlə çökdüyünü görüb, gecikdiyini anladı. Göz yaşlarına boğularaq içəri keçdikdə, anasının cansız bədəninin, üstündə ağ örtüklə yerdə uzandığını gördü. "Ana"-deyə hayqırıb dizləri üstə çökdü. Saatlarca səssizcə ağladı... Nə anasını çağırdı, nə də ağılar dedi. Sadəcə ağladı illərcə əziyyətini çəkən anasının ölümünə. Çünki örtüyün altından çıxan qolunu, o qoldaki göyərtiləri görmüşdü. Təsəllisi var idi-anası zalım atasından çox uzaqda, daha gözəl bir yerdə idi... Artıq axşam olurdu, Südabə müəllimə hələ də dayanmadan ağlayan Bənövşəni qolundan tutaraq ayağa qaldırıb dedi:
-Qızım bilirəm ağır dərdi, amma sən evə getməlisən. Evdə ərin, qaynanan səni gözləyir. Ailənə