a qalmısan?-deyib gülümsəyərək gözlərinə baxdı.
Həqiqətən kənardan baxdıqda iri, əzələli Muradın qolları arasında Bənövşə olduqca cılız görünürdü. Özüdə bunu başa düşsə də, bu yaraşıqlı oğlanın ona "balaca" deməsi qüruruna toxunmuşdu. Bu kimi düşüncələrlə gözlərini ondan qaçırmağa çalışırdıki, birdən sanki ayıldı. Az qala qucaqlaşmış vəziyyətdə biri onları görsə, adına nələr deyilməzdi...hələ onsuzda onu döyməyə bəhanə axtaran atası... Bəxti gətirmişdiki məktəb çox uzaqdaydı və yolu bağların
arasından keçirdi. Lakin buna arxayın ola bilməzdi... Ağlına gələn qorxunc fikirlərdən diksinib, bütün gücüylə oğlanı itələdi. İti addımlarla yoluna dəvam edirdiki birdən dayandı. Geriyə çevrildikdə oğlanın ona təəccüblə baxdığını görüb qeyri-ixtiyari gülümsədi. Birdən özünə gəlmiş kimi ciddiləşərək:
-Mən balaca deyiləm! Sən kiminsə payın yeyib, belə div boyda olmusan.-deyib əsəbi şəkildə çevrilib yoluna dəvam etdi....

Murad eşitdiklərindən donub qalmışdı. Birdən qəh-qəhələrlə gülərək öz-özünə danışmağa başladı:
-Div kimi? Mənəm div? Eybi yox balaca. Mən divəmsə, sən də mənim cırtdanım olarsan, səni yeyərəm...

İndi 6 ay sonra o oğlan gülümsəyərək Bənövşəyə baxırdı...yenə... Bilmirdi buna sevinsin, ya əsəbləşsin. Tək bildiyi 6 ay boyunca hər gün o Böyük çinarın yanından keçərkən ümidlə ona gülümsəyərək baxan oğlanı görmək istədiyi idi. Donub qalmışdı nə edəcəyini bilmədən, lakin uzun müddət oğlana baxdığını anlayıb utancdan qızardı. Başını aşağı salıb
sakitcə yoluna dəvam etdi. Asta-asta addımlarkən, səbəbini bilməsə də, oğlanın onu dayandırmasını arzulayırdı. Öz-özünə: "ALLAHım onu birdə görə biləcəm? Nolar dayandırsın, ya da yox heç nə deməsin. Of! Nə olub mənə belə?"-deyə pıçıldarkən arxadan gələn səsdən donub qaldı...
İndi 6 ay sonra o oğlan gülümsəyərək Bənövşəyə baxırdı...yenə... Bilmirdi buna sevinsin, ya əsəbləşsin. Tək bildiyi 6 ay boyunca hər gün o Böyük çinarın yanından keçərkən ümidlə ona gülümsəyərək baxan oğlanı görmək istədiyi idi. Donub qalmışdı nə