u bilsəm bircə, bir ömür mənim olacaqsan"-deyə düşünüb, soruşdu:
-Adın nədi balaca?
Qız başını qaldırıb qəzəblə ona baxaraq:
-Mən balaca deyiləm! Adımdan sənə nə?-deyib geriyə çevrilib, az qala qaçaraq getdi.
Murad bir anlıq donub qaldı. Sonra özünə gəlib iti addımlarla qızın arxasıyca getdi. Amma o qız çoxdan ağacların arasında itmişdi. Durmadan ora-bura qaçıb qızı tapmağa çalışırdı, sonunda yorulub
təngnəfəs halda bir ağaca söykəndi. Özüdə hiss etmədən gülümsəyib pıçıldadı:
-Eybi yox balaca...balacam. Tapacam səni mütləq...

Bənövşə ondan qaçdıqdan sonra, bir bağın çəpərinin arxasında gizləndi. Bayaqdan oğlanın ora-bura qaçıb onu axtarmasını için-için gülərək seyr edirdi. Sonunda onun yorulub ağaca söykəndiyini görüb, astaca ayağa qalxıb bağ arası çığırla məktəbə tərəf getdi.(müəllif Cəmilə Məmmədli) Üzündə səbəbini bilmədiyi bir təbəssüm vardı...
Məktəbdə axrıncı dərs idi. Bənövşə həmişəki yerində-sonuncu partada oturub müəllimənin dediklərinə qulaq asmağa çalışırdı. Amma nə qədər diqqətini toplamağa çalışsada, o oğlan ağlından çıxmırdı. Fikrini dağıtmaq üçün yanındaki pəncərədən çölə baxmağa başlayanda, gördüyü mənzərədən təəccübləndi. Üzünü tez çevirib öz-özünə pıçıldadı:
-Yox... Bu ola bilməz.
Əmin olmaq üçün birdə baxdı, bu "o" idi. Məktəbin həyətində qoca Zahid müəllimlə söhbət edirdi. "ALLAHım birdən o məni soruşsa? Bu atamın qulağına getsə? Mən
neynəyərəm onda, atam məni öldürər..."-bu düşüncələrdən dəhşətə gəlib, əliylə üzünü tutdu. Qorxu və həyacandan titrəyirdi...

Murad bütün günü o qızı fikirləşmişdi. Cəmi iki dəfə gördüyü qız, onu öz ürkək bağışları ilə ovsunlamışdı sanki. Bakıda olarkən həyatında qızlar olmuşdu, lakin heç birinə bağlanmamışdı. Onun üçün tək doğru, anasının uyğun gördüyü qızla evlənmək idi, amma bu qız onun bütün doğrularını yıxmışdı.
Bu kimi düşüncələrlə nə edəcəyini bilmədən saatlarca dolandı bağları. Birdən ağlına gələn fikirlə, əlini əsəbiliklə alnına vurub pıçıldadı:
-Maymaq! O qız əlində kitablarla, səhərin bu