u müəllim hər şeyi başa düşdü, ya başa düşmədi? Of, məktəbdə oxuyanda da müəllimləri anlamırdım, indi də anlamıram...

Bənövşə 5 dəqiqədən bir pencərədən həyətə baxırdı.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Hər dəfəsində oğlanı orda gördükcə həyacanı, qorxusu daha da artırdı. Elə bu vaxt müəllimə onu çağırdı:
-Nəcəfova, qalx ayağa!
Onsuzda yetərincə gərgin vəziyyətdə olan Bənövşə, titrəyərək ayağa qalxdı.
-Nəcəfova fikrin hardadır sənin? Heç qulaq asırsan mənə?
-Bə...bəli müəllimə...
-Onda de görüm, mən axrıncı dəfə nə dedim?
Bənövşə diqqəti hələ də, o oğlanda olduğundan çaşqınlıqla:
-'Mən axrıncı dəfə nə dedim' dediniz müəllimə.-deyib, elə həmin an da nə dediyini anlayıb, utancından qızardı. Müəllimə qəzəblə Bənövşəyə baxıb qışqırdı:
-Məzələnirsən mənimlə?!
-Yo...xeyr müəllimə. Bilmədən elə dedim, üzr istəyirəm.
-Otur yerinə Nəcəfova! Səndən tərbiyə gözləmirəm, atanın qızısan.
Bənövşə müəllimənin son sözlərindən sarsılaraq yerinə oturdu. Gözlərindən səssizcə yaş süzülürdü...
Əslində atasının hərəkətlərindən özüdə çox utanırdı. Atasına görə onsuzda susqun olan Bənövşəni məktəbdə heç kəs danışdırmazdı. Ara qarışdırmaqla, yalançılıqla, iki üzlülüyü ilə məhşur idi atası bu kənddə. Amma öz atasını Bənövşə seçmişdiki? Təəssüf...bu dünyada heyvanlara cinsinə, insanlara nəslinə görə qiymət verirlər. Bəs fərqimiz nə olur?

Bənövşə dərs bitsədə, hələ də pencərədən baxıb, o oğlanın getməsini gözləyir. Əslində oğlanla yenə
danışmaq istəsədə, bunun düzgün hərəkət olmayacağını anladığından sakitcə gözləyirdi. Sonunda oğlan getdi, Bənövşə ürkək addımlarla məktəbdən çıxıb evinə tərəf getdi. Düzgün hərəkət etdiyinə sevinsədə, ürəyində azda olsa peşmanlıq vardı. Biraz gec çıxdığı üçün qaçaraq eve getdi. Qapılarının ağzına çatdıqda bir anlıq dayandı. Ürkək halda qapını açıb içəri keçdikdə üzünə bərk bir sillə dəydi.
Atası:
-Hardasan ay namussuz?! İndi də məktəb adıynan çıxıb, gədə-güdəylə görüşürsən?! Hamı çoxdan gəlib o xarabadan, sen hardaydın?!...-deyib, suallarına cavab