gözləmdən, vəhşicə döyürdü Bənövşəni...
Bənövşə dərs bitsədə, hələ də pencərədən baxıb, o oğlanın getməsini gözləyir. Əslində oğlanla yenə danışmaq istəsədə, bunun düzgün hərəkət olmayacağını anladığından sakitcə gözləyirdi. Sonunda oğlan getdi, Bənövşə ürkək addımlarla məktəbdən çıxıb evinə tərəf getdi. Düzgün hərəkət etdiyinə sevinsədə, ürəyində azda olsa peşmanlıq vardı. Biraz gec çıxdığı üçün qaçaraq eve getdi. Qapılarının ağzına çatdıqda bir anlıq dayandı. Ürkək halda qapını açıb içəri keçdikdə üzünə bərk bir sillə dəydi.
Atası:
-Hardasan ay namussuz?! İndi də məktəb adıynan çıxıb, gədə-güdəylə görüşürsən?! Hamı çoxdan gəlib o xarabadan, sen hardaydın?!...-deyib, suallarına cavab gözləmdən, vəhşicə döyürdü Bənövşəni...
Hər bir qızın öz xəyal dünyası var. Öz dünyasının şəhzadəsi olub, sonsuzadək ağ atlı şəhzadəsini gözləyər... O dünyanı tək padişahı- əlbətdəki atası. Səni qoruyan, sənin üçün çalışan, səni hər kəsdən çox sevən atan... Bəs sənin arzularını heç sayan, oxumaqdan məhrum edən, zorla ərə verən atan? Xəyal etməsi belə qorxunckən, bu "xəyal"ı yaşayan milyonlarla qız var və onlardan biri də Bənövşə...

İndi öz otağında göyərmiş qolunu tutub, anası eşidib pis olmasın deyə səssizcə ağlayırdı. Anlamırdı, düzgün etdiyini düşünürdü, bəs atası niyə onu cəzalandırırdı? Anlamırdı...
"ALLAHım yalvarıram mənə kömək et. Anamı, məni qoru Yarəbbim..."-deyə dua edib göz yaşları içində yuxuya getdi.Murad öz otağında çarpayısına uzanıb düşünürdü. Bir qərar verməli idi, ömrünün sonuna kimi arxasında durmalı olduğu bir qərar. O "balaca" qızın harada yaşadığını öyrənmişdi. Daha doğrusu bir yerdə gizlənib, o məktəbdən çıxanda onu izləmişdi. İndi onun kim olduğunu öyrənmək çox asand idi, lakin kənd yerində bir qızın adını çəkdinsə,arxasında durmalısan. "Of! İndi mən neynəyəcəm? O qızı yaxşı tanımıram axı. Ya çox pis xasiyyəti varsa?"-deyə düşünürdüki, onun ürkək baxışları ağlına gəldi. Özüdə hiss etmədən gülümsədi.
Bənövşə o an birinin onun həyatı haqqında qərar