r verdiyindən xəbərsiz halda mışıl-mışıl yatırdı. Səhər oyanıb sakitcə hazırlaşmağa başladı. Atası oyanmadan məktəbə getməyə çalışırdı. Səssizcə qapıdan çıxmaq istəyirdiki atasının həyətdə olduğunu gördü. Qorxudan əlindəki kitabları yerə salıb, titrəməyə başladı.
Atası səsə başını çevirib Bənövşənin qorxudan ağarıb titrədiyini gördü. Sanki ALLAH qəlbinə rəhim salmış kimi, üzünə baxıb sakitcə dedi:
-Get, amma birdə evə gec gəlsən qılçalarını sındıraram.
Bənövşə məsumca gülümsəyib, əyilib kitablarını götürdü. Atasının birdə onu məktəbə qoymayacağını düşündüyündən, bu dediklərinə sevinib məktəbə tərəf getdi. Yenə o Böyük çinara yaxınlaşanda həyacan bürüdü bədənini. Dünən axşam yaşadığına o oğlan səbəb olduğundan, onu görmək istəmirdi.
Amma yenə "o" kəsdi yolunu. Bənövşə
sakitcə biraz yan tərəfdən keçmək istəyirdiki, oğlan ondan cəld davranıb yenə kəsdi yolunu. Başını qaldırıb, əsəbiliklə dedi:
-Çəkil yolumdan!
-Əsəbləşmə balaca, sənə bir sözüm var.
Bənövşə:
-Mən balaca deyiləm! Sənin sözün mənə lazım deyil, çəkil!-deyib oğlanı yüngülcə itələyib getmək istəyirdiki, oğlan onun qolundan tutub özünə tərəf çəkdi. Qolunun göyərmiş yerindən tutduğu üçün, Bənövşə ağrıdan "ay"-deyə qışqırdı...

Murad qızın qışqırmasından qorxub, onu incitdiyini zənn edib qolunu buraxdı. O qədərdə bərk sıxmadığını bildiyindən, azca gülüb:
-Bağışla, səni incitmək istəmədin balaca. Sənin bələ nərmanazik olduğunu bilmirdim.-deyib gülümsədi. Birdən qızın ağ köynəyinin altından görünən göyərmiş qolunu görüb, onun gözlərinə baxdı. Sanki indi onun üzündə, qollarında olan göyərtiləri görürdü. Əlini onun üzünə aparıb pıçıldadı:
-Bunu sənə kim edib balacam?
Qızın onun əlini itələməsinə məhəl qoymadan, onu biraz daha özünə tərəf çəkib dedi:
-Atan eləyib?
Qızın başını aşağı salmasından düz tapdığını anlayıb, o da başını aşağı saldı. Onu bu halda görmək ürəyini ağrıtsada, əlindən heç nə gəlməzdi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Atasının qarşısına keçib, "öz qızını vurma" deyə bilməzdi, daha