Bolum 2
Zəif bir qadın xezanda yerə düşməkdən qorxub, quru bir budağa sarılan yarpaq kimidir. Bir buraxsa, bir qovuşsa torpağa...kim bilir neçə çiçəyin qidası, dərmanı olar. Lakin qorxusundan quru bir budaqdan aslı keçirər neçə fəsli...
Bənövşə gözlərini yumub, Muradın onu vurmasını gözlədi. Amma Murad son anda əlini saxlayıb, qəzəblə yumruğunu sıxdı. Nə qədər Bənövşəyə əsəbləşsə də, onun oğru ola biləcəyinə inansa da, qıymırdı. Öz ürkək "balaca"sına necə qıya bilərdiki?. Qəzəblə titrərkən, özünü güclə toplayıb dedi:
-Get!... Get bu evdən, birdə gəlmə!
Bənövşə hər şeyi açıqlamaq, heç bir günahı olmadığını demək istədi. Lakin Alagöz xanımın üzündəki qalib gülümsəməsini görüb, heç nəyi isbat edə bilməyəcəyini anladı. Muradın gözlərinə baxdıqda, orda sevgi əvəzinə qəzəb gördü. Sanki onu qorumağa söz verən Murad o deyildi. Ümidsizcə başını aşağı salıb:
-Peşman olacaqsan...-deyə pıçıldayıb həyətdən çıxdı.

Bənövşə getdiyi anda Murad başını əllərinin arasına alıb öz-özünə pıçıldadı:
-ALLAHım men neynədim...nə etdim belə...
Alagöz xanımın bir planı 2, yox 3 insanın bədbəxtliyinə səbəb olmuşdu. Evindən qovulan Bənövşə, ailəsi dağılan Murad və hər şeyi bilib, amma qorxusundan susub vicdan əzabı çəkən Firuzə. Kim bilir, bəlkə 4-üncü bir cana da qıymışdı Alagöz xanım...

Bənövşə ata evinə tərəf gedərkən heç nə düşünmürdü. Daha doğrusu düşünə bilmirdi. 16 yaşlı bir qıza görə yaşadıqları ağır idi. Heç ağlayada bilmirdi. Hissiz, ruhsuz bir bədən kimi gedirdi sadəcə. Atasının evinə çatıb içəri girdikdə, Südabə müəllimənin hələ də orda olduğunu gördü. Anasının ruhsuz bədəninin yanında QURAN-İ KƏRİMi oxuyurdu. Sakitcə qulaq asdı bilmədiyi dildə deyilən dualara. Səbəbini bilməsə də, hər kəlmə güc verirdi sanki ona. Nə qədər vaxt belə dayandığını bilmədi, lakin atasının qəzəbli səsi sanki onu ayıltı:
-Gecənin bu vaxtı sənin nə işin var burda?!
Bənövşə gözlərini anasının nəşindən ayırmadan pıçıldadı:
-Məni qovdular...
Vasif bəy eşitdiyi sözdən daha da qəzəblənib, az