sözünü bu cümləylə bitirib:
-Yaxşı qızımız hələ çox gəncdi, bilmir. Xanım bes siz bilmirdizki bu tipli dərmanları həkim nəzarəti olmadan qəbul etmək olmaz? Sonsuz ola bilerdi-deyib Bənövşəyə baxdı(p.s: realda bir qadının hamilə ola-ola bu tipli dərman atdığının və aylarla müalicə aldığının şahidi olmuşam)

Bənövşə heç nə anlamırdı. Özünü hələ uşaq hesab etdiyindən, uşağı ola biləcəyini düşünməmişdi. Varlığını belə hiss etmədiyi körpəsinin, indi yox olmasını anlamırdı. Həm həkim hansısa dərmandan danışırdı. Sonunda onu susduğunu görüb təəccüblə dedi:
-Nə dərman? Mən dərman-filan udmamışam axı.
Həkim təəccüblə ayağa qalxıb, küncdəki şüşə şkafdan bir dərman götürdü. Əlindəki dərmanı Bənövşəyə göstərib soruşdu:
-Bu dərmanı tanıyırsan?
Bənövşə təəccüblə çiynini çəkib dedi:
-Hə. Qayn...Alagöz xanımın təyziq dərmanlarından biridi.
Dr. İnci "aydındır, bu il üçüncü dəfədir artıq"-deyə pıçıldayıb, yerinə əyləşdi. Sakitcə Bənövşəyə, ona nə edildiyini danışmağa başladı. Onsuzda hər şeyi başa düşmüş Nailə xanım qəzəbdən titrəyirdi.
Bənövşə həkimin dediklərini dinlədikcə, nədənsə təəccüblənmirdi. Amma o yarğanın kənarında, onu ayıldan ağrının səbəbini indi anlamışdı. Anasının həmişə dediyi bir söz yadına düşdü "ALLAH hər şeyə bir səbəb salır. Demək anasının yaşaması üçün, o körpə ölməli idi. Bənövşə analığın necə bir hiss olduğunu bilməsədə, bu düşüncədən pis olub heç nə demədən otaqdan çıxdı. Nailə xanım həkimə təşəkkür edib, pulunu verib çıxmaq istəyirdiki qapının ağzında

dayanıb soruşdu:
-Bu dediklərinizi isbat edəcək bir sənəd verə bilərsiz?
İnci xanım "hə" mənasında başını yelləyib, qarşısındaki kağızı yazmağa başladı. Bitirib, möhr vuraraq Nailə xanıma uzatdı...

Axşam Bənövşə masada xalasının hazırladığı gözəl yeməklərə baxsada, heç iştahı yox idi. Xalasınında heç nə yemədiyini görüb, neçə gündü ürəyində qalan sualı verdi:
-Bağışlayın...xala mən niyə sizi heç görməmişəm? Heç adınızıda eşitməmişəm? Niyə siz Bakıdasız?
Nailə xanım Bənövşənin sualından