n biraz duruxdu. Köhnə xatirələri onu kövrəltməyə başlasada, danışmalı idi:
-Qızım biz orta imkanlı ailənin qızları idik. Mənim 19, ananın 16 yaşı var idi anam-atam qəzaya düşəndə. Mən instutda oxuyurdum. Bacımdan fərqli olaraq, çox güclü idim. Evin yükünü üstümə götürdüm. İnstutdan sonra bir kafedə qab yuyan işləyirdim. Həyatım instut, iş və evdəm ibarət idi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Ta ki Raminlə tanış olanadək. Bir-birimizi çox sevdik, amma valideynləri məni istəmirdi. Bakı kimi bir yerdə, 2 yetim qızın əxlaqlı ola biləcəyinə kim
inanardıki? Nə ata-anamız vardı, nə qohum-qardaşımız. Yenə bir gün Ramin mənə görə ailəsi ilə dalaşıb çıxıb evdən, fikirli olduğuna görə yolda maşın vurub. Yası günü anası yaxamdan yapışıb "oğlumu sən öldürdün!"-deyə qışqırırdı. Ondan sonra depresiyyaya düşdüm. Günlərlə otağımdan çıxmırdım. Elə o vaxt bacım, Bakıya işləməyə gələn atanla tanış olub. Onsuzda zəif iradəli olan bacım, atanın yalanlarına inanıb sizin kəndə qaçdı. Bacım qaçandan sonra sanki ayıldım. Onun getməsində özümü günahkar bilirdim. Bu evdə tək, gecələr qorxaraq yaşasamda oxudum, öz gücümə işə girdim. Eh, adıma nələr deyilmədi. Ata yox, qardaş yox, ər yox, onda mütləq pozğun olmalısan Azərbaycanda. Heç kəs anlamırki mən Raminin toxunduğu əllərə başqasının toxunmağına dözə bilmərəm. Sən uşaq olanda gəlmişdim sizə, atan qovmuşdu. Gərək o vaxt bacımı və səni aparaydım, amma bacım çoxdan taleyiylə barışmışdı. Hə bizim hekayəmiz belə idi. Sən nə etmək istəyirsən qızım?
Bənövşə eşitdiklərindən təsirlənsədə, heç düşünmədən dedi:
-İnstut oxumaq!

4 İL SONRA...
Bənövşə parktdaki oturacağa əyləşib fikirləşirdi. 4 il əvvəl xalasına instut oxumaq istədiyini demişdi və dediyini etmişdi. O da Südabə müəllimə kimi ədəbiyyat müəlliməsi olmuşdu. İndi isə təyinatını gözləyirdi. Ağlından öz kəndlərində müəllimə olub, olanların intiqamın Alagöz xanımdan çıxmaq keçirdi. Lakin 4 il ərzində çox dəyişmişdi. Əvvəlki qapalı, susqun Bənövşə deyildi, güclü, şən, özünə inanan bir qadın