qala qışqırdı:
-Nə?! Neynəmisən sən?! Get! Get yalvar, düş ayaqlarına, bağışlasınlar seni! Get demirəm?!
Bənövşə atasının qəzəbinə fikir vermədən, sakitcə dedi:
-Getməyəcəm...bu evə birdə gəlmə dedi...
Vasif bəy Bənövşənin çiynindən tutub bütün gücüylə silkələdi:
-Axmaq! Necə yəni 'getməyəcəm'! Artıq ora sənin evindi! Bu evə heç meyidin belə gələ bilməz! Başa düşürsən?!
Bənövşə vecsizcə atasına baxıb:
-Hə... Bu evdə onsuzda bir meyid var, neçə illik əziyyətin boşa getmədi "ata".-deyib acı-acı gülümsədi.
Vasif bəy bir dəfə də olsun ona cavab qaytarmayan qızının indiki cəsarətindən donub qaldı. Sonra özünə gəlib, əlini qaldırıb onu vurmaq istəyəndə, surəni bitirən Südabə müəllimə onun əlini havada tutdu. Qəzəblə Vasif bəyin üzünə baxıb dedi:
-Nədi?! Düz demir?! Yazıq arvadın qolundaki göyərtiləri gördüm. And olsun ALLAHa, bu qıza bir çırtma belə vursan səni polisə verərəm!
Vasif bəy Südabə müəllimənin dediklərindən qorxub, bir-iki addım geri çəkildi. Əri öldükdən sonra, oğlunu müəllim maaşı ilə böyüdən Südabə müəllimənin dediyini edə bilən qadın olduğunu bilirdi. Səsinin tonunu biraz aşağı salıb dedi:
-Müəllimə kim bilir o nə eliyib ki, qovublar. Günahı olmasa qovmazlarki.
Südabə müəllimə, Vasif bəyə baxıb, özünə məxsus hökmlə dedi:
-Vasif kişi, nə bilirsən günah qızındadı? Bir soruşdunki?
Vasif bəy vecsizcə çiynini çəkib dedi:
-O ailə hörmətli ailədi. Mütləq günah bu neybətdədi. Getsin özünü bağışlatsın. Bu evdə yeri yoxdu da onun.
Südabə müəllimə Vasif bəyə iyrənirmiş kimi baxıb, Bənövşənin əlindən tutub:
-Sənin evində yer yoxdu, mənim evimdə var! O arvadın meyidinə də əlini vurma. Özüm sabah gəlib həll edəcəm hər şeyı.-deyib, Bənövşəni arxasıyca çəkib evdən çıxdı.

Bənövşə bütün gecəni gözlərini bir nöqtəyə dikmişdi. Südabə müəllimənin bütün cəhdlərinə baxmayaraq bir kəlmə belə danışmamışdı. Ancaq susurdu, heç ağlamırdıda.
Südabə müəllimə anasının hüzürünü öz evində verirdi. Evə gəlib, oturan qadınlar ona baxıb öz aralarında pıçıldaşırdılar.